Wednesday, 29 February 2012

The Green Revolution in the Punjab

The Green Revolution in the Punjab

By Vandana Shiva

From The Ecologist, Vol. 21, No. 2, March-April 1991 reproduced by permission of the Editor

Punjabi farmer
A wealthy Punjabi farmer standing in a field of one of the high-yielding varieties of wheat on which the Green Revolution is based. The introduction of the HYVs has led to increasing rural inequalities and landlessness, and has contributed to the ethnic and communal violence which has claimed thousands of lives in the Punjab. (Photo: Mark Edwards/Still Pictures)
The Green Revolution has been a failure. It has led to reduced genetic diversity, increased vulnerability to pests, soil erosion, water shortages, reduced soil fertility, micronutrient deficiencies, soil contamination, reduced availability of nutritious food crops for the local population, the displacement of vast numbers of small farmers from their land, rural impoverishment and increased tensions and conflicts. The beneficiaries have been the agrochemical industry, large petrochemical companies, manufacturers of agricultural machinery, dam builders and large landowners.
The “miracle” seeds of the Green Revolution have become mechanisms for breeding new pests and creating new diseases.
In 1970, Norman Borlaug was awarded the Nobel Peace Prize for his work in developing high-yielding varieties (HYVs) of wheat. The “Green Revolution”, launched by Borlaug’s “miracle seeds”, is often credited with having transformed India from “a begging bowl to a bread basket.”, and the Punjab is frequently cited as the Green Revolution’s most celebrated success story.’ Yet, far from bringing prosperity, two decades of the Green Revolution have left the Punjab riddled with discontent and violence. Instead of abundance, the Punjab is beset with diseased soils, pest-infested crops, waterlogged deserts and indebted and discontented farmers. Instead of peace, the Punjab has inherited conflict and violence.


It has often been argued that the Green Revolution provided the only way in which India (and, indeed, the rest of the Third World) could have increased food availability. Yet, until the 1960s, India was successfully pursuing an agricultural development policy based on strengthening the ecological base of agriculture and the self-reliance of peasants. Land reform was viewed as a political necessity and, following independence, most states initiated measures to secure tenure for tenant cultivators, to fix reasonable rents and to abolish the zamindari (landlord) system. Ceilings on land holdings were also introduced. In 1951, at a seminar organized by the Ministry of Agriculture, a detailed farming strategy—the “land transformation” programme — was put forward. The strategy recognized the need to plan from the bottom, to consider every individual village and sometimes every individual field. The programme achieved major successes. Indeed, the rate of growth of total crop production was higher during this period than in the years following the introduction of the Green Revolution.
However, while Indian scientists and policy makers were working out self-reliant and ecologically sound alternatives for the regeneration of agriculture in India, another vision of agricultural development was taking shape within the international aid agencies and large US foundations. Alarmed by growing peasant unrest in the newly independent countries of Asia, agencies like the World Bank, the Rockefeller and Ford Foundations, the US Agency for International Development and others looked towards the intensification of agriculture as a means of “stabilizing” the countryside - and in particular of defusing the call for a wider redistribution of land and other resources. Above all, the US wished to avoid other Asian countries’ following in the revolutionary footsteps of China. In 1961, the Ford Foundation thus launched its Intensive Agricultural Development Programme in India, intended to “release” Indian agriculture from “the shackles of the past” through the introduction of modern intensive chemical farming.
Spraying pesticides in India
Spraying pesticides in India. Due to poverty, irresponsible employers and ignorance about their health effects, pesticides are frequently used without protective clothing in the Third World. (Photo: Mark Edwards/Still Pictures)
Adding to the perceived geopolitical need to intensify agriculture was pressure from western agrochemical companies anxious to ensure higher fertilizer consumption overseas. Since the early 1950s, the Ford Foundation had been pushing for increased fertilizer use by Indian farmers, as had the World Bank and USAID - with some success. Whilst the government’s First Five Year Plan viewed artificial fertilizers as supplementary to organic manures, the second and subsequent plans gave a direct and crucial role to fertilizers. But native varieties of wheat tend to “lodge”, or fall over, when subject to intensive fertilizer applications. The new ‘dwarf’ varieties developed by Borlaug, however, were specifically designed to overcome this problem: shorter and stiffer stemmed, they could absorb chemical fertilizer, to which they were highly receptive, without lodging.
By the mid 1960s, India’s agricultural policies were geared to pushing the introduction of the new “miracle” seeds developed by Borlaug. The programme came to be known as the New Agricultural Strategy. It concentrated on one-tenth of the arable land, and initially on only one crop—wheat. By 1968, nearly half the wheat planted came from Borlaug’s dwarf varieties.
A host of new institutions were established to provide the research required to develop further the Green Revolution, to disseminate the seeds, and to educate people in the appropriate agricultural techniques. By 1969, the Rockefeller Foundation, in co-operation with the Ford Foundation, had established the Centro International de Agriculture Tropical (CIAT) in Colombia and the International Institute for Tropical Agriculture (IITA) in Nigeria. In 197 1, at the initiative of Robert McNamara, the President of the World Bank, the Consultative Group on International Agricultural Research (CGIAR) was formed to finance the growing network of international agricultural centres (IARCs). Since 1971, nine more IARCs have been added to the CGIAR system. Over the last two decades, FAO has played a key role in promoting the Green Revolution package of “improved” seeds, agrochemicals and irrigation schemes.

The Myth of High Yields

The term “high-yielding varieties” is a misnomer, because it implies that the new seeds are high yielding of themselves. The distinguishing feature of the seeds, however, is that they are highly responsive to certain key inputs such as fertilizers and irrigation water. The term “high responsive varieties” is thus more appropriate.
In the absence of additional inputs of fertilizers and water, the new seeds perform worse than indigenous varieties. The gain in output is insignificant compared to the increase in inputs. The measurement of output is also biased by restricting it to the marketable elements of crops. But, in a country like India, crops have traditionally been bred to produce not just food for humans, but fodder for animals and organic fertilizer for soils. In the breeding strategy for the Green Revolution, multiple uses of plant biomass seem to have been consciously sacrificed for a single use. An increase in the marketable output of grain has been achieved at the cost of a decrease in the biomass available for animals and soils from, for example, stems and leaves, and a decrease in ecosystem productivity due to the over-use of resources.
Significantly, much of the increased yield obtained by planting the new HYV varieties consists of water. Increasing the nitrogen uptake of plants through using artificial fertilizers upsets their carbon/ nitrogen balance, causing metabolic problems to which the plant reacts primarily by taking up extra water.
India is a centre of genetic diversity of rice. Out of this diversity, Indian peasants and tribals have selected and improved many indigenous high yielding varietiesComparative studies of 22 rice growing systems have shown that indigenous systems are more efficient when inputs of labour and energy are taken into account.2

Loss of Diversity

Diversity is a central principle of traditional agriculture in the Punjab, as in the rest of India. Such diversity contributed to ecological stability, and hence to ecosystem productivity. The lower the diversity in an ecosystem, the higher its vulnerability to pests and disease.
The Green Revolution package has reduced genetic diversity at two levels. First, it replaced mixtures and rotations of crops like wheat, maize, millets, pulses and oil seeds with monocultures of wheat and rice. Second, the introduced wheat and rice varieties came from a very narrow genetic base. Of the thousands of dwarf varieties bred by Borlaug, only three were eventually used in the Green Revolution. On this narrow and alien genetic base the food supplies of millions are precariously perched.

Increasing Pesticide Use

Because of their narrow genetic base, HYVs are inherently vulnerable to major pests and diseases. As the Central Rice Research Institute, in Cuttack, India, notes of rice: “The introduction of high yielding varieties has brought about a marked change in the status of insect pests like gall midge, brown planthopper, leaf-folder, whore maggot, etc. Most of the high-yielding varieties released so far are susceptible to major pests with a crop loss of 30- 100 per cent.”3 Even where new varieties are specially bred for resistance to disease, “breakdown in resistance can occur rapidly and in some instances replacement varieties may be required every three years or so.”4 In the Punjab, the rice variety PR 106, which currently accounts for 80 per cent of the area under rice cultivation, was considered resistant to whitebacked planthopper and stem rot when it was introduced in 1976. It has since become susceptible to both diseases, in addition to succumbing to rice leaf-folder, hispa, stemborer and several other insect pests.
The natural vulnerability of HYVs to pests has been exacerbated by other aspects of the Green Revolution package. Large-scale monoculture provides a large and often permanent niche for pests, turning minor diseases into epidemics; in addition, fertilizers have been found to lower plants’ resistance to pests. The result has been a massive increase in the use of pesticides, in itself creating still further pest problems due to the emergence of pesticide-resistant pests and a reduction in the natural checks on pest populations.
The “miracle” seeds of the Green Revolution have thus become mechanisms for breeding new pests and creating new diseases. Yet the costs of pesticides or of breeding new “resistant” varieties was never counted as part of the “miracle” of the new seeds.

Soil Erosion

Over the centuries, the fertility of the Indo-Gangetic plains was preserved through treating the soil as a living system, with soil-depleting crops being rotated with soil building legumes. Twenty years of “Farmers’ Training and Education Schemes”, however, have transformed the Punjab fanner into an efficient, if unwilling, “soil bandit”.
Marginal land or forests have been cleared to make way for the expansion of agriculture; rotations have been abandoned; and cropland is now used to grow soil depleting crops year-in, year-out. Since the start of the Green Revolution, the area under wheat, for example, has nearly doubled and the area under rice has increased five-fold. During the same period, the area under legumes has been reduced by half. Today, 84 per cent of the Punjab is under cultivation, as against 42 per cent for India as a whole. Only four per cent of the Punjab is now “forest”, most of this being plantations of Eucalyptus.5
The result of such agricultural intensification has been “a downward spiraling of agricultural land use - from legume to wheat to wasteland.”6 The removal of legumes from cropping patterns, for example, has removed a major source of free nitrogen from the soil. In addition, the new HYVs reduce the supply of fodder and organic fertilizer available to farmers. Traditional varieties of sorghum yield six pounds of straw per acre for every pound of grain. By contrast modem rice varieties produce equivalent amounts of grain and straw. This has contributed to the thirty-fold rise in fertilizer consumption in the state since the inception of the Green Revolution.
Increased fertilizer use, however, has not compensated for the over-use of the soil. High-yielding varieties rapidly deplete micronutrients from soils and chemical fertilizers (unlike organic manures which contain a wide range of trace elements) cannot compensate for the loss. Micronutrient deficiencies of zinc, iron, copper, manganese, magnesium, molybdenum and boron are thus common. In recent surveys, over half of the 8706 soil samples from the Punjab exhibited zinc deficiency, reducing yields of rice, wheat and maize by up to 3.9 tonnes per hectare.
Partly as a result of soil deficiencies, the productivity of wheat and rice has declined in many districts in the Punjab, in spite of increasing levels of fertilizer application.

Water Shortages

Traditionally, irrigation was only used in the Punjab as an insurance against crop failure in times of severe drought. The new seeds, however, need intensive irrigation as an essential input for crop yields. Although high-yielding varieties of wheat may yield over 40 per cent more than traditional varieties, they need about three times as much water. In terms of water use, therefore, they are less than half as productive.7
One result of the Green Revolution has therefore been to create conflicts over diminishing water resources. Where crops are dependent on groundwater for irrigation, the water table is declining at an estimated rate of one-third to half a metre per year. A recent survey by the Punjab Directorate of Water Resources, has shown that 60 out of the 118 development blocks in the state cannot sustain any further increase in the number of tube wells.

Social Impact

Although the Green Revolution brought initial financial rewards to many farmers, especially the more prosperous ones, those rewards were closely linked to high subsidies and price support. Such subsidies could not be continued indefinitely and farmers in the Punjab are now facing increasing indebtedness. Indeed, there is evidence of a decline in farmers’ real income per hectare from 1978-79 onwards.
The increased capital intensity of fanning—in particular the need to purchase inputs—has generated new inequalities between those who could use the new technology profitably, and those for whom it turned into an instrument of dispossession. Small farmers—who make up nearly half of the farming population—have been particularly badly hit. A survey carried out between 1976 and 1978 indicates that small farmers’ households were running into an annual average deficit of around 1500 rupees. Between 1970 and 1980, the number of small holdings in the Punjab declined by nearly a quarter due to their “economic non-viability”.8
The prime beneficiaries have been larger farmers and agrochemical companies. As peasants have become more and more dependent on “off-farm” inputs, so they have become increasingly dependent on those companies that control the inputs. HYV seeds are illustrative. Unlike the traditional high yielding varieties which have co-evolved with local ecosystems, the Green Revolution HYVs have to be replaced frequently. After three to five years’ life in the field, they become susceptible to diseases and pests. Obsolescence replaces sustainability. And the peasant becomes dependent on the seed merchants (see Box).
The further commercialization of seeds has been actively encouraged by the World Bank, despite widespread resistance from farmers who prefer to retain and exchange seeds among themselves, outside the market framework. Since 1969, the World Bank has made four loans to the National Seeds Project. The fourth loan—disbursed in 1988—was specifically intended to encourage the involvement of the private sector, including multinational corporations, in seed production. Such involvement was considered necessary because “sustained demand for seeds did not expand as expected, constraining the development of the fledgling industry.”
Intensive irrigation has led to the need for large-scale storage systems, centralizing control over water supplies and leading to both local and inter-state water conflicts. Despite a succession of water-sharing agreements between the Punjab, Rajasthan and Haryana, there is increasing conflict over both the availability of water and its quality. In the Punjab, farmers are actively campaigning to halt the construction of the Sutles-Yamuna Link Canal, which will take water to Haryana to irrigate 300,000 hectares for Green Revolution agriculture, whilst in Haryana, local politicians are lobbying hard for its completion. In 1986, irate farmers in the Ropar district of the Punjab, where the Link Canal begins, virtually forced the Irrigation Department to abandon work on the project. In May 1988, 30 labourers were killed at one of the construction sites.
The worsening lot of the peasantry in the Punjab, which is largely made up of Sikhs, has undoubtedly contributed to the development of Punjab nationalism. Many complain that the Punjab is being treated like a colony in order to provide cheap food for urban elites elsewhere in India. A representative of a Punjab farming organ stated in 1984:
“For the past three years, we have increasingly lost money from sowing all our acreage with wheat. We have been held hostage to feed the rest of India. We are determined that this will change.”

A Second Revolution

There are two options available for getting out of the crisis of food production in the Punjab. One is to continue down the road of further intensification; the other is to make food production economically and ecologically viable again, by reducing input costs. Sadly, the Indian government appears to have adopted the former strategy, seeking to solve the problems of the first Green Revolution by launching a second. The strategy and rhetoric are the same; farmers are being encouraged to replace the “old technologies” of the first revolution with the new biotechnologies of the second; and to substitute wheat and rice grown for domestic consumption with fruit and vegetables for the export market. The production of staple foods is being virtually ignored.
Like the first Green Revolution, the second is being promoted on the promise of “peace and prosperity”. It is highly unlikely that the second revolution can succeed where the first failed.

This article is extracted from The Violence of the Green Revolution: Ecological Degradation and Political Conflict in Punjab, a book published by Vandana Shiva, Debra Dun, 1989.
Vandana Shiva is director of the Research Foundation for Science, Technology and Natural Resource Policy, 105 Rajpur Road, Debra Dun, 248001 India. Her latest book to be published in the West is Staying Alive: Women, Ecology and Development (Zed, London, 1989).


  1. Swaminathan, M.S., Science and the Conquest of Hunger, Concept, Delhi, 1983, p. 409.
  2. Bayliss-Smith, T.B. and Wanmali S., “The Green Revolution at Micro Scale”, in Understanding Green Revolutions, Cambridge University Press, 1984.
  3. Dogra, B., Empty Stomachs and Packed Godowns, New Delhi, 1984.
  4. CGIAR, Integrative Report, Washington, DC, 1979.
  5. Kang, D. S., “Environmental Problems of the Green Revolution with a focus on Punjab, India” in Richard Barrett (ed.), International Dimensions of the Environmental Crisis, Westview, Boulder, Colorado, 1982.
  6. Ibid.
  7. Ibid.
  8. Gill, S.S., “Contradiction of Punjab Model of Growth and Search for an Alternative”, Economic and Political Weekly, 15 October, 1988.
  9. Christian Science Monitor, May 1984, p. 10.

Farmers are first, scholars second

A popular Vietnamese proverb says "In normal times, the scholars rank first, the farmers second. But during a famine, farmers are first, scholars second."
Here in Kural, 
உழவினார் கைம்மடங்கின் இல்லை விழைவதூஉம் 
விட்டேம்என் பார்க்கும் நிலை.
உழவருடைய கை, தொழில் செய்யாமல் மடங்கியிருக்குமானால், விரும்புகின்ற எந்தப் பற்றையும் விட்டுவிட்டோம் என்று கூறும் துறவிகளுக்கும் வாழ்வு இல்லை.

Monday, 27 February 2012

வருவாய், நீ வருவாய்!

கு. குமாரவேலு IFS, former TN Planning Commission Member
First Published : 27 Feb 2012 01:23:58 AM IST

சற்றேறக்குறைய 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, செந்தமிழ்நாட்டில் பொன்னியென்ற கன்னி, கடல் புகுந்த வெண்சங்கும், வெண்நுரையும் பின்னிப்பிணைந்து தழுவித் தவழ்ந்திருந்த பேரழகு பூம்புகார் நகர் கடற்கரையில் ஐந்தும், ஆறுமாக, நிறம் வேறுபட்டு, திறம் ஏறுபட்ட கிரேக்கர்களும், உரோமர்களும் உலாவிக் கொண்டிருந்தனர். காலாற, இளைப்பாற அல்ல. கப்பலேறவுள்ள பண்டங்களைப் பாதுகாக்க பூம்புகாரின் அகம் காக்கவும், அரண் காக்கவும் அவர்களைக் காவலர்களாகக் கொண்டிருந்த அத்தமிழர்களின் செல்வச் செழிப்பு, நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தட்டும்.

ஆங்கிலேயர்கள், மரவுரி தரித்து, செல்டிரிஸ் என்ற பழங்குடியினராக மேற்கே பவனி வந்த அந்தக் காலத்திலேயே, நாகரிகத்திலும், செல்வச் செழிப்பிலும், கொடி கட்டிப் பறந்தவர்கள் இந்தக் கிரேக்க உரோமர்கள் என்ற உண்மை, நம்மைப் பெருமிதப்படுத்தட்டும்.
"திரைகடலோடியும் திரவியம் தேடு' என்ற நிலைப்பாட்டில் நித்தமிருந்த தமிழர்கள், கிழக்கிலும், மேற்கிலும் அலைகடல் கடந்து வருவாய் ஈட்டினர்.

தென்மேற்குப் பருவக்காற்றைப் பயன்படுத்தி, பாய்மரக் கப்பல் மட்டுமேயிருந்த அப்போது, அம்மாதங்களில், கிரேக்க உரோமர்கள் தமிழ்நாட்டுக்கும், தமிழர்கள் கீழைநாடுகளுக்கும் கடல் தவழ்ந்தனர். வடகிழக்குப் பருவக் காற்றில், தத்தம் நாடுகளுக்குத் திரும்பினர்.
மேற்குக் கடற்கரையில், சேரநாட்டின் பட்டினம் என்று இப்போதும், முசிறி என்று அன்றும் அழைக்கப்பட்ட துறைமுக நகரம், இப்போது அகழ்வாராய்ச்சியால் வெளிக்கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. அத்துறைமுகம், மேற்கையருக்கு நுழைவாயிலாக இருந்தது.

அங்கிருந்து, பாலக்காட்டுக் கணவாய் வழியாக, கொங்குநாடு புகுந்து பேரூர் என்ற நொய்யல் கரையிலிருந்த பெரிய ஊரில் தங்கினர். அங்கிருந்து சேரநாட்டுத் தலைநகர் வஞ்சி என்ற கருவூர் வழியாக, சோழப் பேரரசர்கள் உறைவிடமான காவிரிக்கரை உறையூர் புகுந்து, பூம்புகார் என்ற சோழர் துறைமுகமாகிய காவிரிப்பூம்பட்டினம் குவிந்தனர்.

உரோம, கிரேக்க, மகதம் போன்ற நாடுகளில் வெளியிடப்பட்ட காசுகளும், சங்ககால சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்கள் வெளியிட்ட காசுகளும் கரூரிலும், பேரூரிலும், கொங்குநாட்டுக் கொடுமணலிலும் அகழ்வாய்வில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.
தெற்குப் பெருவழி(தட்சிணப் பதம்), கொங்குப் பெருவழி போன்ற வணிகப் பெருவழிகள் கரூர் வழியாகச் சென்றன.

தாமிரபரணி நதி கடல் கலந்த இடத்திலிருந்த மாபெரும் அன்றைய துறைமுகம் கொற்கை என்ற தற்போதைய ஆதிச்சநல்லூரில், சுமார் 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே, பன்னாட்டு மனிதர்கள் வாழ்ந்ததற்கான ஆதாரங்கள் அகழ்வாய்வில் தெரியவந்துள்ளது.
பெரும்பொருள் வாணிகம் தமிழர்கள் நிகழ்த்தியதால், வருவாய் வந்தது. வெறுவாய் அரங்கங்களில் வருவாய் பிறக்காது. வளமான வருவாயை ஈன்றது, நலமான அன்றைய தமிழ்மண் என்ற உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அம் மாமண்ணில் விளைந்த பொருள்கள்தான் சங்கத் தமிழர்களின் ஏற்றுமதிப் பொருள்களாக இருந்தன.

ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம், அடித்தளம், இடைத்தளம், மேல்தளம் என்ற மூன்று அடுக்குகளைக் கொண்டதாகும். அதில் அடித்தளமாக விளங்குவது நிலமும், நிலம் சார்ந்த விளைபொருள்களும்.
நிலத்தின் உள், விளை, வளர்பொருள்களை நுகர்பொருள்களாக உருமாற்றி வழங்கிடும் தொழிற்சாலைகளும், ஆலைகளும் நாட்டின் பொருளாதாரத்தின் இடைத்தளம் அல்லது நடுத்தளமாகக் கருதப்படுகிறது.
உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருள்களை விற்பனை செய்யும் நிறுவனங்கள், நாகரிக சுகம் வழங்கும் நவீன கேளிக்கை மையங்கள், சிறு, குறு கடைகள், பெரிய வர்த்தக வியாபார மையங்கள், தங்கும், உண்ணும் விடுதிகள் போன்ற தேவை, சேவை மையங்கள் மேல்தளமாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரம் சிறப்பானதாக மட்டுமன்றி, உறுதியானதாகவும், எவ்வித பாதக நிலையிலும் நிலைகுலையாமல் சாதகமாக இருக்க வேண்டுமென்றால், இன்றியமையாத அடித்தளம், நிலையான உறுதித்தன்மையோடு, வலிமையான ஆதாரமாகத் திகழ வேண்டும்.

பலமான அடித்தளம், நிலையான தேவை, சேவைகளை வழங்கிடும் மேல்தளங்களை, மக்களது வளம், நலம் காத்திடும் சீரிய பணியைச் செவ்வனே நிறைவேற்ற ஏதுவாகும்.
இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தில் விவசாய வளர்ச்சி விகிதம் (அடித்தளம்) நிர்ணயிக்கப்பட்ட 4% வளர்ச்சி கூட அடையாமல், 2% மட்டும் எட்டிப்பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டுள்ளதும், தமிழகத்தில் 2010-11-ல் அதனினும் குறைவாக, குட்டிக் கரணமிட்டுக்கொண்டு இருப்பதையும், அள்ளித் தரப்படும் பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்கள், தெள்ளத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

தமிழகத்தில் இரண்டாவது தளம் (தொழிற்சாலை) 6.8% ஆகவும், மேல்தளம் (வியாபாரம்) 14.5% ஆகவும் உள்ளது, நமக்கு, ஒரு கூம்புமுனை கீழ்த்தளத்தில் திருப்பி வைத்திருக்கும் காட்சியை மனக்கண்முன் நிறுத்தட்டும்.

இக்கூம்பு வடிவத்தை ஒரு குப்பி (டம்ளர்) பரிமாணமாக மாற்ற ஏற்ற, மாற்றுத் திட்டங்களும் செயலாக்கங்களும் தாமதமின்றி மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

குறையைக் குறைத்து, நிறையை நிறையவே செய்ய, பிரச்னைகளைத் தெளிவாகத் தெரிந்து, புரிந்து, அறிய வேண்டும். 2010-11-ல் தமிழகத்தில் விவசாயம் மற்றும் நிலம் சார்ந்த பொருள்கள் உற்பத்தி 30,753 கோடி ரூபாய் மதிப்பையும், தொழிற்சாலைகள் 1,03,721 கோடி ரூபாய் மதிப்பும், வர்த்தகம், வாணிபம் 2,53,169 கோடி ரூபாய் மதிப்பையும் ஈட்டியுள்ளன.

தமிழ்நாட்டின், 2007-08 முதல் 2010-11 வரையான 4 ஆண்டுகளின் சராசரி வளர்ச்சி விகிதமாக, விவசாயம் ஒரு சதவிகிதத்துக்குக் குறைவாகவும், தொழிற்சாலைகள் 4.43% ஆகவும், வணிக சேவைகள் 11.02% ஆகவும் உள்ளதைப் பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.
அடித்தளம் ஆடுவதற்குக் காரணம், பொய்த்துவரும், மாறிவரும் பருவமழை, அதனால் வளமிழந்த, நலமிழந்த மண், இடுபொருள் விலையேற்றம், விளைபொருள் விலைச்சரிவு, உடன் தரமிழக்கும் விளைபொருள்கள், இடைத்தரகர் இடையூறு போன்ற இடையூறுகள்.
ஏமாற்றத்தை ஏமாற்றிட, ஏற்புடைய, எளிதில் நடைமுறைப்படுத்தவல்ல, கிராமப்புற வளர்ச்சியை ஏற்றிடும் மாற்றுத் திட்டங்களைத் தீட்டிட வேண்டும். இதற்கான தொழில்நுட்பங்கள், ஏற்புடைய விவசாயிகள் உள்ள தமிழகத்தில் நிச்சயமாக நிறைவேற்றிட முடியும்.
தமிழகத்தில், விவசாய பூமியின் வருமானத்தில், 40% உண்ணும், உடுக்கும் தாவரங்கள் மூலமும், 24% தோட்டக்கலை விளைபொருள்கள் மூலமும், 36% கால்நடைச் செல்வங்கள் மூலமும், 2009-10-ம் ஆண்டில் வருவாயில் கிடைத்திருப்பதை நினைவில்கொள்ள வேண்டும்.

தமிழகம் நீர் ஆதாரம் குறைவாக உள்ள நிலப்பரப்பு என்பதும், வரும் ஆண்டுகளில் மேலும் நீர்த்தேவை அதிகரித்து, இருப்புக் குறைந்திடும் என்பதையும் நினைவில் நிறுத்தி மேலே குறிப்பிடப்பட்ட, புள்ளிவிவரங்களை மறுமுறை பார்க்கலாம்.

குறைந்த நீர்த்தேவையே உள்ள கால்நடை, நீர்த்தேவை அதிகமாக உள்ள விவசாய விளைபொருள்களுக்கு நிகராக, வருமானம் ஈட்டியுள்ளபோதிலும், நடந்து வரும் 11-வது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில், விவசாயத்துக்கு ஒதுக்கியதில் 13% நிதி மட்டுமே கால்நடைக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதையும், வருங்கால வருவாய் மேம்பாட்டுக்கு நினைவுகொள்ள வேண்டும்.

அதுபோன்றே, நீர் குறைவாகவே தேவைப்படும் பருப்பு வகைகள், மொத்த விவசாய மதிப்பான 11 ஆயிரம் கோடியில், 340 கோடி ரூபாய் மட்டுமே ஈட்டியுள்ளது. இது 1.2% ஆகும்.
தண்ணீர் அதிகம் தேவைப்படும் பயிர்வகைகள் 17 சதவிகிதமும், கரும்பு 7.6 சதவிகிதமும் வருமானம் ஈட்டியுள்ளன. எனவே புரதச்சத்து தாவரங்களைக் குறைவாக வளர்த்து வரும் தமிழகத்தில், ஒவ்வொரு சொட்டு நீரையும், சரிவரப் பயன்படுத்தி, அதிக அளவில் புரதப் பயிர்களை உற்பத்தி செய்தால் வருமானம் அதிகரிக்கும். சுமார் 20 லட்சம் டன் அளவு பருப்பு வகைகளை உணவாகப் பயன்படுத்தும் தமிழகத்தில், 2 லட்சம் டன்னுக்குக் குறைவாகவே இப்போது ஆண்டொன்றுக்கு உற்பத்தி செய்யப்பட்டு வருவதையும் நினைவில்கொள்ள வேண்டும்.

பருவமழைத் தாக்கங்களைத் தாங்கி, அதிக வருவாய் வழங்கிடும் வீரிய மர வகைகளை, வரப்போரம் நடுவதன் மூலமே, வருமானத்தை உயர்த்தி, வரப்போகும் துயர் தவிர்க்கலாம்.
உணவுப் பொருள் விளை வருமானத்தைப் பாதிக்காமல், கூடுதலாக ஏக்கருக்கு, ஆண்டொன்றுக்கு ரூ.10,000 முதல் ரூ.20,000 வரை அதிக வருவாய் ஈட்ட முடியும்.

தமிழ்நாட்டில் உள்ள மொத்த விளைநிலப் பரப்பான 145 லட்சம் ஏக்கரில், சுமார் 40 லட்சம் ஏக்கர் பயன்படுத்தப்படாமல் உள்ளன.
வளம் கொண்டும் குறையாக விடப்பட்டுள்ள இந்நிலங்களிலும், விளைநில வரப்புகளிலும், உணவு உற்பத்தியைப் பாதிக்காத வகையில், ஆண்டுக்கு 10 கோடி மரங்கள் வீதம், அடுத்து 5 ஆண்டுகளில் 50 கோடி மரங்கள் நட்டால், ஆண்டொன்றுக்குத் தொடர்ந்து, குறைந்தது 10,000 கோடி ரூபாய் கூடுதலாக தமிழகப் பொருளாதார அடித்தளத்துக்குக் கிடைத்திடும்.

தொழிற்சாலைகளுக்கு மூலப்பொருளாக இப்போது 80% ரசாயனம் மற்றும் உலோகங்கள் பயன்படுகின்றன.
காசு கிடைத்தாலும் இவற்றின் கழிவுகளால் மாசு அதிகரித்துக்கொண்டே உள்ளன. 40% தொழிற்சாலைகள், நிலம் சார்ந்த விளைபொருள்களை மட்டுமே மூலப்பொருளாகப் பயன்படுத்துமாறு தொழில் கொள்கை தமிழக அரசு உருவாக்கிட வேண்டும்.

ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் அதுபோன்ற தொழிற்சாலைகள் நிறுவப்பட்டு, அங்கு உற்பத்தி செய்யப்படும் மூலப்பொருள்களை மட்டுமே பயன்படுத்தினால் அந்த 50 கோடி மரங்களின் மூலம் கிடைத்திடும் ரூ.10,000 கோடி கூடுதலாக மேலும் ரூ.20,000 கோடி வருவாய் ஈட்டி, கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்தையும், வேலைவாய்ப்பையும், வாழ்க்கைத் தரத்தையும் உயர்த்திடும் உன்னதப் புனிதச் செயலைச் செய்திட இயலும்.

தமிழகத்தில் ஒரு மனிதனின் சராசரி ஆண்டு வருமானமாக 2010-ம் ஆண்டில் இருந்த ரூ.46,123-ஐ, கணிசமாக உயர்த்திட இது வழிவகை செய்யும்.
பொருளாதார ரீதியில் லாபம் தருவதாகவும், சுற்றுப்புறச் சூழலை மேம்படுத்த வல்லதாகவும், உலகம் வெப்பமாவதைக் குறைத்திட ஏற்றதாகவும், மண் வளமேற்றி, உயிர் உர, உயர்தர பயிர் விவசாய உத்திகள் மூலம் நிச்சயமாக நிறைவேற்றிடலாம். இவ்வாறெல்லாம், தமிழகத்துக்கு வருவாய், நீ வருவாய்.

நன்றி :தினமணி,%20%E0%AE%A8%E0%AF%80%20%E0%AE%B5%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%AF%E0%AF%8D!

Friday, 24 February 2012

East Vs West

Cultural qualities of the East
Cultural qualities of the West
Intuition is honored
Intuition is suspect
“Trust me” Attitude
“Prove it” attitude
Man is unified with nature
Man stands distinct from Nature
Family centered
Individual centered
God´s nature is shown in many forms
One God, One way
Traditionalist; values the past
Pioneer; values the future
Nature is explained in metaphors
Nature is explained in formulas
Consciousness is at the center
Science is at the center
Knowledge is self revealing
Knows via instruments and processes
Rebirth to the soul
One life to live
Accepts consequences of the past
Blames the past
Marriages are analyzed for success
Marriages are entered blindly
Low rate of divorce
High rate of Divorce (+50%)
Women work with in the home
Women work outside the home
Women is dependent
Women is independent
Women is protected
Women fend for themselves
The elderly are regarded
The elderly are disregarded
Affections are displayed privately
Affections are demonstrated publicly
Don´t wander from home
International travelers and move often
Group or team effect
Individual effort
Educators are supported
Educators seek support
Priests are honored
Priests are questioned
Low technology
High technology
Low rate of change
High rate of change
Life purpose is defined and linked to past
Life purpose is uncertain
High birth rate
Low birth rate
No Social security other than children
Social security systems available
Wet summers, dry winters, hot springs
Wet winters, dry summers, cool springs
Small middle class
Large middle class
Caste system or fixed growth ranges
American dreams; anyone can make it
Treats the part in terms of the whole
Treats the part in terms of the part

Source: The Book - Beneath the Vedic sky, William R. Levacy