Saturday, 27 June 2009

தாங்காதுப்பா!! / Malthus returns!!!

Are Malthus's Predicted 1798 Food Shortages Coming True?

In 1798 Thomas Robert Malthus famously predicted that short-term gains in living standards would inevitably be undermined as human population growth outstripped food production, and thereby drive living standards back toward subsistence. We were, he argued, condemned by the tendency of population to grow geometrically while food production would increase only arithmetically.

For 200 years, economists have contended that Malthus overlooked technological advancement, which would allow human beings to keep ahead of the population curve. The argument is that food production can indeed grow geometrically because production depends not only on land but also on know-how. With advances in seed breeding, soil nutrient replenishment (such as chemical fertilizers), irrigation, mechanization and more, the food supply can stay well ahead of the population curve. More generally, advances in technology in all its aspects—agriculture, energy, water use, manufacturing, disease control, information management, transport,
communications—can keep production rising ahead of population.

Another factor undermining Malthus’s argument, it would seem, is the demographic transition, according to which societies move from conditions of high fertility rates roughly offset by high mortality rates to conditions of low fertility rates together with low mortality rates. Malthus did not reckon with the advance of public health, family planning, and modern contraception, which together with urbanization and other trends, would result in a dramatic decline in fertility rates to low levels, even below the “replacement rate” of 2.1 children per household. Perhaps the human population would avoid the tendency towards geometric growth altogether.

These critiques of Malthusian pessimism have long seemed irresistible. Indeed, when I trained in economics, Malthusian reasoning was a target of mockery, held up by my professors as an example of a naïve forecast gone wildly wrong. After all, since Malthus’s time, incomes per person averaged around the world have increased at least an order of magnitude according to economic historians, despite a population increase from around 800 million in 1798 to 6.7 billion today. Some economists have gone so far as to argue that high and rising populations have been a major cause of increased living standards, rather than an impediment. In that interpretation, the eightfold increase in population since 1798 has also raised the number of geniuses in similar proportion, and it is genius above all that propels global human advance. A large human population, so it is argued, is just what is needed to propel progress.

Yet the Malthusian specter is not truly banished—indeed far from it. Our increase in know-how has not only been about getting more outputs for the same inputs, but also about our ability to mine the Earth for more inputs. The first Industrial Revolution began with the use of fossil fuel, specifically coal, through Watt’s steam engine. Humanity harnessed geological deposits of ancient solar energy, stored as coal, oil, and gas, to do our modern bidding. We learned to dig deeper for minerals, fish the oceans with larger nets, divert rivers with greater dams and canals, appropriate more habitats of other species and cut down forests with more powerful land-clearing equipment. In countless ways, we have not gotten more for less but rather more for more, as we’ve converted rich stores of natural capital into high flows of current consumption. Much of what we call “income,” in the true sense of adding value from economic activity, is actually depletion instead, or the running down of natural capital.

And although family planning and contraception have indeed secured a low fertility rate in most parts of the world, the overall fertility rate remains at 2.6, far above replacement. Sub-Saharan Africa, the poorest region of the world, still has a total fertility rate of 5.1 children per woman, and the global population continues to rise by about 79 million per year, with much of the increase in the world’s poorest places. According to the medium-fertility forecast of the United Nations Population Division we are on course for 9.2 billion people by mid-century.

If we indeed run out of inexpensive oil and fall short of food, deplete our fossil groundwater and destroy remaining rainforests, and gut the oceans and fill the atmosphere with greenhouse gases that tip the earth’s climate into a runaway hothouse with rising ocean levels, we might yet confirm the Malthusian curse. Yet none of this is inevitable The idea that improved know-how and voluntary fertility reduction can sustain a high, indeed rising, level of incomes for the world remains correct, but only if future technology enables us to economize on natural capital rather than finding ever more clever ways to deplete it more cheaply and rapidly.

In the coming decades we will have to convert to solar power and safe nuclear power, both of which offer essentially unbounded energy supplies (compared with current energy use) if harnessed properly and with improved technologies and social controls. Know-how will have to be applied to long-mileage automobiles, water-efficient farming, and green buildings that cut down sharply on energy use. We will need to re-think modern diets and urban design to achieve healthier lifestyles that also cut down on energy-intensive consumption patterns. And we will have to help Africa and other regions to speed the demographic transition to replacement fertility levels, in order to stabilize the global population at around 8 billion.

There is nothing in such a sustainable scenario that violates the Earth’s resource constraints or energy availability. Yet we are definitely not yet on such a sustainable trajectory, and our current market signals do not lead us to such a path. We will need new policies to push markets in a sustainable manner (for example, taxes on carbon to reduce greenhouse gas emissions) and to promote technological advances in resource saving rather than resource mining. We will need a new politics to recognize the importance of a sustainable growth strategy and global cooperation to achieve it.

Have we beaten Malthus?
After two centuries, we still do not really know.


Saturday, 20 June 2009

India Will Have 400 million Agricultural Refugees

Displacing farmers: India Will Have 400 million Agricultural Refugees

Neoliberal Reforms Wreak Havoc

by Devinder Sharma

Global Research, June 22, 2007


It was on the cards. With Prime Minister Manmohan Singh announcing the formation of a new rehabilitation policy for farmers displaced from land acquisitions, it is now official -- farmers have to quit agriculture.

Ever since the Congress-led UPA Coalition assumed power after an angry rural protest vote threw out the erstwhile BJP-led NDA combination in May 2004, the Prime Minister had initiated a plethora of new policies for the spread of industrialization. After having laid the policy framework that allows private control over community resources – water, biodiversity, forests, seeds, agriculture markets, and mineral resources -- the UPA government finally looked at the possibility of divesting the poor people of their only economic security – a meagre piece of land holding.

“Special Economic Zone (SEZ) is an idea whose time has come,” the Prime Minister had said at an award ceremony in Mumbai sometimes back. Supported by all political parties, including the Left Front, he has actually officiated a nationwide campaign to displace farmers. Almost 500 special economic zones are being carved out (see The New Maharajas of India). What is however less known is that successive government’s are actually following a policy prescription that had been laid out by the World Bank as early as in 1995.

A former vice-president of the World Bank and a former chairman of Consultative Group on International Agricultural Research (CGIAR), a body that governs the 16 international agricultural research centers, Dr Ismail Serageldin, had forewarned a number of years ago. At a conference organised by the M S Swaminathan Research Foundation in Chennai a few years back, he quoted the World Bank to say that the number of people estimated to migrate from rural to urban India by the year 2015 is expected to be equal to twice the combined population of UK, France and Germany.

The combined population of UK, France and Germany is 200 million. The World Bank had therefore estimated that some 400 million people would be willingly or unwillingly moving from the rural to urban centres by 2015. Subsequent studies have shown that massive distress migration will result in the years to come. For instance, 70 per cent of Tamil Nadu, 65 per cent of Punjab, and nearly 55 per cent of Uttar Pradesh is expected to migrate to urban centres by the year 2020.

These 400 million displaced will constitute the new class of migrants – agricultural refugees. Twice the number of people that are expected to be displaced by global warming worldwide are alone be pushed out of agriculture in India.

Acerbating the crisis are the policy initiatives that promotes privatization of natural resources, take over of farm land, integrating Indian agriculture with the global economy, and moving farmers out of agriculture – in essence the hallmark of the neo-liberal economic growth model.

Agricultural reforms that are being introduced in the name of increasing food production and minimising the price risks that the farmers continue to be faced with, are actually aimed at destroying the production capacity of the farm lands and would lead to further marginalisation of the farming communities. Encouraging contract farming, future trading in agriculture commodities, land leasing, forming land-sharing companies, direct procurement of farm commodities by amending the APMC Act will only drive out a majority of farmers out of subsistence agriculture.

Although the land holding size is diminishing, the answer does not lie in allowing the private companies to replace farmers. Somehow the entire effort of the policy makers is to establish that Indian agriculture has become a burden on the nation and the sooner the country offloads the farming class the better it will be for economic growth.

Contract farming therefore has become the new agricultural mantra. Not realising that private companies enter agriculture with the specific objective of garnering more profits from the same piece of land. These companies, if the global experience is any indication, bank upon still more intensive farming practices, drain the soil of nutrients and suck ground water in a couple of years, and render the fertile lands almost barren after four to five years. It has been estimated that the crops that are contracted by the private companies require on an average 20 times more chemical inputs and water than the staple foods.

Sugarcane farmers, for instance, who follow a system of cane bonding with the mills, actually were drawing 240 cm of water every year, which is three times more than what wheat and rice requires on an average. Rose cultivation, introduced a few years back, requires 212 inches of groundwater consumption in every acre. Contract farming will therefore further exploit whatever remains of the ground water resources. These companies would then hand over the barren and unproductive land to the farmers who leased them, and would move to another fertile piece of land. This has been the global experience so far.

Allowing direct procurement of farm commodities, setting up special markets for the private companies to mop up the produce, and to set up land share companies, are all directed at the uncontrolled entry of the multinational corporations in the farm sector. Coupled with the introduction of the genetically modified crops, and the unlimited credit support for the agribusiness companies, the focus is to strengthen the ability of the companies to take over the food chain.

I have always warned that agribusiness companies in reality hate farmers. Nowhere in the world have they worked in tandem with farmers. Even in North America and Europe, agribusiness companies have pushed farmers out of agriculture. As a result, only 7,00,000 farming families are left on the farm in the United States. Despite massive subsidies in European Union, one farmer quits agriculture every minute. Knowing well that the markets will displace farmers, the same agriculture prescription is being applied in India.

A Planning Commission study has shown that 73 per cent of the cultivable land in the country is owned by 23.6 per cent of the population. With more and more farmers being displaced through land acquisitions, either for SEZ or for food processing and technology parks or for real estate purposes, land is further getting accumulated in the hands of the elite and resourceful. With chief ministers acting as property dealers, farmers are being lured to divest control over cultivable land. Food security and food self-sufficiency is no longer the country’s political priority.

The government has very conveniently taken refuge behind an NSSO study that says some 40 per cent of the farmers have expressed the desire to quit farming. After all, what the government is facilitating is to make it easier for the farmers to abandon their land. It believes that a rehabilitation policy for the farmers therefore is the need of the hour. What is however not being seen through is that an agrarian economy like India cannot afford large-scale displacement of farmers. It will lead to social unrest the kind of which has not been witnessed. What India needs desperately is a policy paradigm that restores pride in agriculture, stops take-over of agricultural lands, and ensures sustainable livelihoods for 600 million farmers.

Devinder Sharma is a food and agriculture policy analyst. He can be contacted at email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it , or visit

Link to a list of further articles by Devinder Sharma


Monday, 15 June 2009

சர்க்கரை, உப்பு, சாக்லேட் மற்றும் காபிக்கான மாற்றுப் பொருட்கள்

சர்க்கரை நோய் உள்ளவர்கள் (அனைவருமே), சர்க்கரை,உப்பு, சாக்லேட்ஆகியவற்றிற்கான மாற்றுப் பொருட்கள் என்ன உட்கொள்வது என்பதுபற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்த கட்டுரையை படிக்கும் முன் இதையும் படிக்கவும்:


இருபதாம் நூற்றாண்டின் பாதியிலேயே சர்க்கரையின் உபயோகம் ஏராளமாகஅதிகரித்து விட்து. இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்க காலத்தில் அமெரிக்காவில்ஒரு தனி நபர் 5 பவுண்டு சர்க்கரைதான் ஓராண்டிற்கு உபயோகித்து வந்தார். ஆனால் 20ஆம் நூற்றாண்டின் பாதியில் இத்தனி நபர் சர்க்கரை உபயோகம் 130 பவுண்டாக அதிகரித்து விட்டது. இது 26 மடங்கு உபயோகம் அதிகரிப்பதைக்காட்டுகின்றது. பால் மற்றும் பழங்களில் இயற்கையாகவே சர்க்கரை உள்ளது. ஆனால் உணவு தயாரிப்பாளர்கள் செயற்கையாக தாங்கள் தயாரிக்கும் எல்லாஉணவுகளிலும் சர்க்கரையை சேர்க்கின்றார்கள். கார்ன் சிரப், குளுக்கோஸ், புருக்டோஸ், லாக்டோஸ், மால்டோஸ், சுக்ரோஸ் ஆகியவை எல்லாம்சர்க்கரையின் பல்வேறு வடிவங்களாகும்.

பதப்படுத்தபட்ட சர்க்கரை ரத்தத்தில் குளுக்கோஸின் அளவை விரைவில்ஏற்றுவதால், உணவு தயாரிப்பாளர்கள் இப்படி விரைவில் குளுக்கோஸின்அளவை ஏற்றாத செயற்கை இனிப்புகளைத் தயாரித்துள்ளார்கள். இந்த மாற்றுஇனிப்புப் பொருட்களால் உடல் நலத்திற்கு கெடுதல் வர வாய்ப்புள்ளது. இவற்றிற்கு பதிலாக நாம் சின்னமன், வனிலா, மிண்ட் ஆகியவற்றைசாப்பிடலாம். இவைகளில் இனிப்புச் சுவை இருக்கும். ஆனால் அதே சமயத்தில்இவை நம் உடம்பில் சர்க்கரையையோ, அல்லது கூடுதல் கலோரிகளையோசேர்க்காது.


உப்பு என்று நாம் அழைக்கும் சோடியம் குளோரைடு என்பது நம் உடம்பிற்குமிகவும் அவசியமான ஒரு கெமிக்கல் ஆகும். நம்முடைய தற்போதைய உணவுப்பழக்க வழக்கங்கள் தேவைக்கதிகமாக நம்மை உப்பை சாப்பிட வைக்கின்றன. அதே சமயத்தில் தேவையான பொட்டாஸியம் போன்ற கெமிக்கல்களைஉட்கொள்ளுவதை யும் குறைக்கின்றன. நாம் உப்பு உட்கொள்வதைக் குறைத்து, பொட்டாசியம் உட்கொள்ளுவதை அதிகரிக்க வேண்டும். நம் உடம்பில் ஒருமுறையான உப்பு மற்றும் பொட்டாசியம் விகிதம் இருக்க வேண்டும். விகிதம்அதிகமாக இருந்தால் செல்லுக்குள் உப்பு அதிகமாகத் தங்கிவிடும். அப்படித்தங்கும் பொழுது தண்ணீரும் அதிகமாக செல்லுக்குள் வந்து விடும். இதனால்செல் வீக்கமடைந்து வெடிக்க நேரிடும். கடலில் தயாராகும் உப்பு, இந்த உப்புமற்றும் பொட்டாசியத்திற்கிடையே உள்ள விகிதத்தை சரியாகக்கொடுக்கின்றது. ஆகவே, நாம் கடல் உப்பை பயன்படுத்துவது நல்லது. அதேசமயத்தில் நாம் கேனில் விற்கப்படும் ஜுஸ் மற்றும் சூப் வகையறாக்களைஉட்கொள்ளுவதைக் குறைப்பது நல்லது.


சாக்லேட்டில் கஃபின் என்ற கெமிக்கல் இருக்கின்றது. அதன் காரணமாகசாக்லேட் சாப்பிடும் பொழுது நமக்கு ஓர் உற்சாகம் கிடைக்கின்றது. இதுநாளடைவில் நமக்கு ஒரு விடமுடியாத பழக்கமாக மாறலாம். வெள்ளைசாக்லேட் மற்றும் பால் சாக்லேட்டுகள் சுகர் மற்றும் கொழுப்புச் சத்து அதிகம்கொண்டவை. ஆனால் கறுப்பு நிறச் சாக்லேட் ஆன்டி ஆக்ஸைடண்ட் திறன்கொண்டது. ஆகவே நாம் பால் சாப்பிடுவதற்குப் பதிலாக கறுப்பு சாக்லேட்சாப்பிடுவது நல்லது.


காபி தற்போது மிகவும் பிரபலமான பானமாக இருக்கின்றது. இருந்தாலும்இரண்டு அல்லது மூன்று கப்பிற்கு மேல் நாம் காபி குடிக்கும் பொழுதுநம்முடைய இன்சுலின் அளவு அதிகமாகி அதன்மூலம் நம் உடம்பில் பாதிப்புவருவதற்கு வாய்ப்பு உள்ளது. ரெகுலராக நாம் குடிக்கின்ற காபியைவிடசிக்கோரி, வேர்கனன், பொடியாக்கி அதிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் சிக்கோரி காபிமிகவும் நல்லது. சிக்கோரி காபியில் கஃபின் குறைவாக உள்ளது. அதேசமயத்தில் நம் ஈரலையும் பலப்படுத்தக் கூடியது. சோயா பீனிலிருந்துதயாரிக்கப்படும் சோயா காபியும் கஃபின் இல்லாமல் இருக்கின்றது. இயற்கையான முறையில் வளர்க்கப்படும் காபிச் செடிகளிலிருந்துதயாரிக்கப்படும் காபியை நாம் ரேஷி என்றழைக்கப்படும் காளானுடன் சாக்லேட்கலந்து சாப்பிட்டால் அது நம்முடம்பிற்கு மிகவும் நல்லது. மேலும் பச்சை நிறடீயில் கஃபின் குறைவாக உள்ளது என்பதால் ரெகுலர் காபியைவிட பச்சை நிற டீநல்லது.

உணவு தயாரிப்பு:

நம் உடம்பிற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களை நாம் சாப்பிடும் பொழுதும்நாம் சரியான முறையில் அதை சமைக்காவிட்டால் அதில் உள்ள ஊட்டச்சத்துக்கள் எல்லாம் வீணாகிப் போகின்றன. உதாரணமாக ஆப்பிளை நாம்பச்சையாக சாப்பிடும் பொழுது அதில் உள்ள விட்டமின்கள், தாதுக்கள் மற்றும்நார்ச்சத்தெல்லாம் நமக்கு வீணாகாமல் அப்படியே கிடைக்கின்றன. ஆனால்அதை நம் பழச்சாறாக மாற்றும் பொழுது, அதிலுள்ள நார்ச்சத்தையெல்லாம் நாம்இழக்க நேரிடுகின்றது. தவறான சமையலின் காரணமாக மற்ற உணவுவகைகளும் இம்மாதிரியே விட்டமின்களையும், என்சைம்களையும், தாதுப்பொருட்களையும் இழக்க நேரிடலாம். ஆகவே இம்மாதிரி இழப்புகள் நேராமல்இருக்கும் பொருட்டு நம் சமையல் சம்மந்தமான சில முக்கிய விதிமுறைகளைபார்ப்பது நல்லது.

காய்கறிகளை அதிக வெப்பத்தில் வேக வைக்கும் பொழுது அவற்றில் இருக்கும்விட்டமின் சி மற்றும் பிகாம்ளக்ஸ் விட்டமின்கள் 30 % அளவிற்கு வீணாகின்றன. கொதிக்க வைத்தால் 75 % அளவிற்கு விட்டமின்கள் பறிபோகின்றன. இதைத்தவிர்க்க வேண்டுமென்றால் காய்கறிகள் தண்ணீரில் மூழ்கிவிடாத அளவிற்குமட்டத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு வேக வைக்க வேண்டும். காய்கறிகள் நிறம்மாறி வலுவிழந்து குழம்புபோல் மாறியிருந்தால் அவை வீணாகிவிட்டன என்றுஅர்த்தம். பாத்திரத்திலிருந்து எடுக்கும் பொழுது அவற்றின் இயற்கையானநிறத்துடன் நொறுங்காமல் இருந்தால்தான் அவை முறையாகசமைக்கப்பட்டுள்ளன என்று அர்த்தம். கறி மற்றும் மீன் வகைகள் அதிக சூடுவைத்து வறுக்கும் பொழுது அவை நம் உடல் நலத்தை பாதிக்கும் பொருட்களாகமாறுகின்றன. அளவுக்கு மீறிய சூடு வைக்கும் பொழுது கறி மற்றும் மீன்வகைகளிலுள்ள புரதச்சத்தும்,கொழுப்புச் சத்தும் அவற்றின் இயற்கைதன்மையை இழந்து சர்க்கரை நோயாளிகளுடைய ரத்தக் குழாய்களை பாதிக்கும்தன்மை பெறுகின்றன. இத்தகைய பாதிப்பு வரக் கூடாது என்றால் மெலிந்தகறித்துண்டுகளைக் குறைந்த வெப்பத்தில் அதிக நேரத்திற்கு நாம் சமைத்துக்கொள்வது நல்லது. மேலும் கறியை வறுத்து எடுக்கும் பொழுது ஞூணூதூடிணஞ்ணீச்ணஇல் ஆலிவ் ஆயிலை நாம் தடவி விட்டோம் என்றால் வறுத்த கறிணீச்ணஉடன் ஒட்டிக் கொள்ளாமல் தடுக்கலாம்.

எண்ணெயை போட்டு சமைக்கும் பொழுது, எண்ணை மிகவும் சூடு ஏறினாலும்சமையலை அது பாதிக்கும். வேகவைத்த காய்கறிகளின் மேல் பச்சைஎண்ணெயை விட்டுக் கொள்வது நல்லது. சமையலுக்கு ஆலிவ் ஆயிலை பயன்படுத்துவது எப்பொழுதும் நல்லது. அதே எண்ணெயை மீண்டும் மீண்டும்சமையலுக்குப் பயன்படுத்தி சூடு ஏற்றிக் கொண்டு இருந்தால், அந்தஎண்ணெயின் தன்மையே மாறி புற்று நோயை உண்டாக்கக்கூடிய வேண்டாதஎண்ணெயாக மாறிவிடுகின்றது. ஆகவே எண்ணெயில் சமைக்கும் பொழுதுசூட்டைக் குறைத்துக் கொள்வது நல்லது. சோயாபீன் எண்ணெய் சூடேறினால்கெட்டுப் போகும் தன்மைக் கொண்டது. ஆகவே அதற்குப் பதிலாக சூட்டைத்தாங்கக் கூடிய தேங்காய் எண்ணெயை சமையலுக்கு பயன்படுத்துவது நல்லது.

மைக்ரோவேவ் ணிதிஞுண- குளிர்ந்து போன பண்டங்களை சூடேற்றுவதற்காகமட்டும் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். சமையலுக்கு அதை பயன்படுத்தக்கூடாது. ஏனென்றால் அந்த மைக்ரோவேவ் கதிர்கள் முக்கியமானஎன்சைம்களை அழித்துவிடக் கூடியவை.

பழச்சாறு: தினமும் 6 முதல் 9 கப் காய்கறிகளையும் பழங்களையும் பச்சையாகசாப்பிடு வது பிடிக்கவில்லை என்றால் பழச்சாறாக மாற்றி சாப்பிடுவது நல்லது. சர்க்கரை நோய் உள்ளவர்கள் பழச்சாற்றைவிட காய்கறிகள் சாற்றை அதிகம்சாப்பிடுவது நல்லது. பழச்சாறுகள் நம் உடம்பில் காரத்தன்மையை சேர்க்கக்கூடியவை. இப்படி உடம்பில் காரத்தன்மை சேரும் பொழுது அமிலத்தன்மைசேருவது குறைக்கப்படுகின்றது. பச்சைக் காய்கறிகளில் உள்ள குளோரோபில்நம்முடைய சிறுகுடல் மற்றும் பெருங்குடலில் உள்ள நச்சுக்களை அகற்றஉதவுகின்றது. ஊட்டச்சத்து பொடிகளை மாத்திரைகளாக உட்கொள்ளாமல் நாம்காய்கறிச் சாற்றோடு கலந்து உட்கொள்ளும் பொழுது அவை வேகமாகஜீரணிக்கப்படுகின்றன.

பழச்சாறுகளில் ஜீரணத்திற்கு உதவக்கூடிய என்சைம்கள் நிறைய உள்ளன. இதன் பலனாக, பழச்சாறுகளை நம் உடம்பு சிரமமில்லாமல் ஜீரணித்துக்கொள்கின்றது. மேலும் பழச்சாற்றில் ஊட்டச்சத்துக்கள் அதிகமாகவும் இருக்கும். உதாரணமாக நாம் இரண்டு கப் கேரட் ஜீஸ் சாப்பிடும் பொழுது அது ஒரு பவுண்ட்பச்சை கேரட் சாப்பிடுவதற்குச் சமமாகின்றது.

பச்சைக் காய்கறிச் சாறுகள் ஆன்டிஆக்சிடண்ட் மற்றும் ஆன்டிபயோடிக் போன்றமருத்துவச் சக்தி வாய்ந்த ஊட்டச் சத்துக்கள் கொண்டுள்ளன. கேரட், செலரி, லெட்டூஸ் ஆகியவற்றில் உள்ள ஊட்டச்சத்துகள் சர்க்கரை நோயாளிகளுக்குஉதவக்கூடியவை. ப்ராக்கோலியில் உள்ள குரோமியம் இன்சுலின் அளவைக்கட்டுப்படுத்த உதவுகின்றது. பூண்டு, வெங்காயம் மற்றும் தக்காளியிலிருந்துபெறப்படும் பழச்சாறுகள் ஆன்டிபயோடிக் தன்மைக் கொண்டவை. வெள்ளரிக்காய் மற்றும் முட்டைக் கோஸிலிருந்து எடுக்கப்படும் சாறு ரத்தஅழுத்தம் மற்றும் அசிடிடியை குறைக்கும் தன்மை கொண்டவை.

உணவின் தரம்:

இயற்கை உணவு மற்றும் செயற்கை உணவு: பூச்சி மருந்து அடிக்காமலும், கெமிக்கல் உரங்களை பயன்படுத்தாமலும் வளர்க்கப்படும் தாவரங்களிலிருந்துபெறப்படும் உணவு இயற்கை உணவாகக் கருதப்படும். பூச்சி மருந்து மற்றும்கெமிக்கல் உரங்களுடைய உதவியுடன் வளர்க்கப்படும் தாவரங்களிலிருந்துகிடைக்கும் உணவைவிட, இயற்கையாக தயாரிக்கப்படும் உணவில்தான் அதிகவிட்டமின்களும், தாதுக்களும் உள்ளன என்று நிரூபணமாகி உள்ளது. இயற்கைஉணவை வாங்குவது செலவு கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும் பொழுது ஒத்துவராதுஎன்றால் செயற்கையாக வளர்க்கப்பட்ட பழம், காய்கறிகளை வாங்குபவர்கள்அவற்றை நன்றாகத் தண்ணீரில் கழுவிவிடுவது நல்லதாகும்.

கேன்களில் விற்கப்படும் பழங்கள் அதிக சர்க்கரை கொண்டிருக்கும் என்பதால்அவற்றைத் தவிர்ப்பது நல்லது. இம்மாதிரி கேன்களில் விற்கப்படும் காய்கறிகள்மற்றும் சூப் வகைகள் ஆகியவற்றில் சோடியம் அதிகமாக இருக்குமென்பதால்இவற்றையும் தவிர்ப்பது நல்லதாகும்.


Sunday, 14 June 2009

Leave it, before it kill us..........!!!!!!

ஒரு முரண்பாடான ஒப்பீடுகளின் பதிப்பு. இங்கே இரண்டு கட்டுரைகளை பதித்துள்ளேன். ஒன்றுசர்க்கரை உற்பத்தி அதன் தட்டுபாடு பற்றி நாணயம் விகடனில் வந்தது. இரண்டாவது உணவின்பண்பு, அதன் தரம் முக்கியமாக வெள்ளை சர்க்கரையின் கெடுதி பற்றியும் அதனால் உடலுக்குஏற்ப்படும் விளைவுகள் குறித்தும் இணையத்தில் கண்டெடுத்த கட்டுரை. இரண்டையும் படித்துபுரிந்ததை நடமுறைபடுத்துங்கள், பிறர்க்கும் தெரிவியுங்கள். கரும்பில் இருக்கும் கசப்பானசமுதாய பக்கத்தை உணருங்கள்.

இந்த கட்டுரையை படிக்கும் முன் இதையும் படிக்கவும்:

சர்க்கரை இன்னும் விலை உயரும்!

ருபக்கம் சர்க்கரையின் விலை ஏறிக்கொண்டிருக்க, இன்னொரு பக்கம் கரும்புத் தட்டுப்பாடு... என்ன செய்வதுஎன்று புரியாமல் தவித்துக்கொண்டிருக்கின்றன

காணாமல் போன கரும்பு விளைச்சல்!

உலக அளவில் அதிகமாக சர்க்கரை உற்பத்தி செய்யும்நாடுகளில் இரண்டாவது இடத்தில் இருக்கிறது இந்தியா. பிரேசிலுக்கு முதலிடம். நமக்கு அடுத்த இடத்தில் இருக்கிறதுசீனா. இந்தியா முழுக்க 4 மில்லியன் ஹெக்டேர் அளவுக்குகரும்பு உற்பத்தி ஆவதாக கோவையில் உள்ள கரும்பு வளர்ப்பு ஆய்வு மையம்சொல்கிறது. இந்தியாவில் மிக அதிகமான கரும்பு உற்பத்தி செய்யும் மாநிலம்மகாராஷ்டிராதான். இந்த மாநிலத்தில் மட்டும் சுமார் 20 லட்சம் ஏக்கர் அளவுக்குஉற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. மகாராஷ்டிராவுக்கு அடுத்து உத்தரப்பிரதேசம். இந்தமாநிலத்தில் சுமார் 17 லட்சம் ஏக்கருக்கு மேல் கரும்பு சாகுபடி நடக்கிறது. தமிழகத்தில் 7 லட்சம் ஏக்கரில் கரும்பு விவசாயம் செய்யப்படுகிறது.

இதுநாள்வரை அதிகமான கரும்பு விளைவித்து வந்த விவசாயிகள், சமீபகாலமாக அதைப் பயிர் செய்வதில் ஆர்வமே காட்டுவதில்லை. இதனால்கரும்பு உற்பத்தி பெருமளவில் குறைந்திருக்கிறது. விவசாயிகள் கரும்புவிளைவிக்க மறுப்பதன் காரணம் என்ன என்று இந்திய விவசாயச் சங்கங்களின்கூட்டமைப்பின் பொதுச்செயலாளர் (தமிழ்நாடு) விருத்தகிரியிடம் கேட்டோம்...

''கரும்பு விவசாயத்தை விவசாயிகள் வெறுக்க ஆரம்பித்ததற்கு முதல் காரணம், அதில் கிடைக்கும் வருமானம் தொடர்ந்து குறைந்துகொண்டே வருவதால்தான். கரும்புக்கான விலையை மத்திய, மாநில அரசாங்கங்கள் நிர்ணயம்செய்கின்றன. மத்திய அரசாங்கம் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையை நிர்ணயம்செய்கிறது. மாநில அரசாங்கம் குறைந்தபட்ச பரிந்துரை விலையை நிர்ணயம்செய்து அறிவிக்கிறது. இந்த இரண்டின் கூட்டுத்தொகைதான் கரும்பின்விலையாகக் கருதப்படுகிறது.

இந்தியாவில் தமிழகம், பாண்டிச்சேரி, உத்தரப்பிரதேசம், பஞ்சாப், ஹரியானா ஆகியஐந்து மாநில அரசாங்கங்கள் மட்டுமேகரும்புக்கான மாநிலப் பரிந்துரை விலையை (Minimum Support Price) அறிவித்திருக்கின்றன. மற்ற மாநில அரசுகள் கரும்புக்கான பரிந்துரைவிலையை அறிவிப்பதே இல்லை. ஹரியானாமாநில அரசாங்கம்தான் கரும்புக்கு மிகஅதிகமான பரிந்துரையைக் கொடுக்கிறது. ஒரு டன் கரும்புக்கு அந்த அரசாங்கம்ரூபாய் கொடுக்கிறது. பஞ்சாப் மாநிலம் 1,600 ரூபாயும் .பி. 1,450 ரூபாயும், பாண்டிச்சேரி 1,150 ரூபாயும், தமிழக அரசாங்கம் 1,100 ரூபாயும்கொடுக்கவேண்டும் என்று சொல்லி இருக்கிறது. ஆனால், கரும்புக்குக்கிடைக்கும் விலையைவிட நெல் பயிரில் அதிக வருமானம் கிடைப்பதால்விவசாயிகள் கரும்பை விட்டொழித்துவிட்டு, நெல் (பிற மாநிலங்களில்கோதுமை) பயிரிடச் சென்றுவிட்டனர். 1,700

தவிர, கரும்பு ஆலைகள் குறித்த காலத்தில் விவசாயிகளிடமிருந்து கரும்பைக்கொள்முதல் செய்வதில்லை. அவர்களுக்கு வேண்டுமென்றால் அதிக விலைகொடுத்தாவது வாங்குவது, இல்லையென்றால் அப்படியே விட்டுவிடுவதுஎன்கிற போக்கே பல இடங்களில் இருக்கின்றன. இதனால் பாடுபட்டு வளர்த்தபயிரை கடைசியில் தீ வைத்துக் கொளுத்தவேண்டிய நிலைமைக்குஉள்ளானார்கள் பல விவசாயிகள். இத்தகைய கொடுமைக்குப் பிறகுயாருக்குத்தான் கரும்பு வளர்க்க மனது வரும்?

இரண்டாவது முக்கியமான காரணம், அதிகமான ஆட்கள். மற்ற எந்தப் பயிரைக்காட்டிலும் கரும்பு விளைச்சலுக்கு அதிகமான ஆட்கள் தேவை. ஒரு ஏக்கர்கரும்பை வெட்டி வண்டியில் ஏற்ற 120 பேராவது வேண்டும். இன்றையதேதியில் விவசாயக் கூலிகள் வேலைக்குக் கிடைப்பதும் கடினம். அவர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டிய சம்பளமும் அதிகம். இதனால் கரும்புவிளைச்சலே வேண்டாம் என்று பல விவசாயிகள் ஒதுங்கி வருகின்றனர். கரும்பு விளைச்சலை அதிகமாக்க வேண்டுமெனில் கரும்பு விவசாயிகள் மீதுமத்திய, மாநில அரசுகள் வைத்திருக்கும் கொள்கையைமாற்றிக்கொள்ளவேண்டும். அப்போதுதான் இனிவரும் காலத்திலாவது கரும்புஉற்பத்தி பெருகும். சர்க்கரைக்கும் தட்டுப்பாடு இருக்காது'' என்றார் அவர்.

விளைச்சல் இல்லை. உற்பத்தியும்இல்லை!

கரும்பு விளைச்சல் ஏகத்துக்கும்குறைந்ததால் சர்க்கரை உற்பத்தியும்பெருமளவில் குறைந்திருக்கிறது. 2006-07-ல் சர்க்கரை ஆண்டில்அக்டோபர் முதல் செப்டம்பர்வரையிலான காலமே சர்க்கரைஆண்டாகக் கருதப்படுகிறது!) இந்தியாவில் உற்பத்தியானசர்க்கரையின் அளவு 283 லட்சம் டன். இதுவே 2007-08-ல் சர்க்கரை ஆண்டில்லட்சம் டன் ஆக குறைந்தது. 2008-09-ல் 145 லட்சம் டன் சர்க்கரை மட்டுமே உற்பத்தி ஆகும் என்றுகணக்கிடப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியா முழுக்க 500 கரும்பாலைகள் உள்ளன. இவற்றுக்குத் தேவையான மூலப்பொருளான கரும்பு கிடைக்காததால் பலகரும்பாலைகள் சர்க்கரை உற்பத்தி செய்யமுடியாமல் மூடிக்கிடக்கின்றன. கடந்த சில ஆண்டுகளாக 91 லட்சம் டன் சர்க்கரையை உற்பத்தி செய்துவந்தமகாராஷ்டிராவில் இந்த சர்க்கரை ஆண்டில் வெறும் 45 லட்சம் டன் சர்க்கரைமட்டுமே உற்பத்தியாகுமாம். .பி-யில் கடந்த ஆண்டு 73 லட்சம் டன் சர்க்கரைஉற்பத்தியானது. ஆனால், இந்த சர்க்கரை ஆண்டில் வெறும் 42 லட்சம் டன்மட்டுமே உற்பத்தியாகுமாம். ( 263

கர்நாடகாவில் மொத்தம் 54 சர்க்கரை ஆலைகள் இருக்கின்றன. இதில் 50 சர்க்கரை ஆலைகள் போதிய அளவு கரும்பு கிடைக்காததால் தற்காலிகமாககரும்பு அரவையை நிறுத்தி வைத்துள்ளன. இந்த ஆண்டு வெறும் 16 லட்சம் டன்சர்க்கரையை மட்டுமே கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த சர்க்கரை ஆலைகள் உற்பத்திசெய்துள்ளன. இது கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் 26 சதவிகிதத்துக்கும் குறைவு.

ஆந்திர மாநிலத்திலும் இதே கதைதான். மொத்தமுள்ள 37 சர்க்கரை ஆலைகளில்ஆலைகள் கரும்பு அரவையை இப்போதைக்கு நிறுத்திவிட்டன. இதனால்ஆந்திராவில் மட்டும் 55% அளவுக்கு சர்க்கரை உற்பத்தி குறைந்திருக்கிறதாம். 35

கர்நாடகத்திலும் ஆந்திராவிலும் நிலைமை இப்படி இருக்க, தமிழகத்தில் மட்டும்நிலைமை வேறாக இருக்குமா என்ன! தமிழ்நாட்டில் கடந்த பிப்ரவரி மாதம் வரைலட்சம் டன் சர்க்கரை உற்பத்தி ஆகியிருக்கிறது. இது கடந்த ஆண்டைக்காட்டிலும் 22% குறைவு. 17

எகிறும் சர்க்கரை விலை!

சர்க்கரை உற்பத்தி தொடர்ந்து குறைந்து வருவதால் சர்க்கரை விலையும்ஏகத்துக்கு ஏற ஆரம்பித்திருக்கிறது. இப்போதைக்கு இந்தியா முழுக்க உள்ளமக்களுக்கு ஒரு ஆண்டுக்கு 225 லட்சம் டன் சர்க்கரை கட்டாயம் தேவை. ஆனால் இந்த ஆண்டு உற்பத்தியாகப் போகும் சர்க்கரையோ, வெறும் 145 லட்சம்டன் மட்டுமே. அதிகபட்சமாகத் தேவைப்படும் 80 லட்சம் டன் சர்க்கரையைஎங்கிருந்து கொண்டு வருவது என்று வழிதெரியாமல் திகைத்துப்போயிருக்கிறது மத்திய அரசாங்கம். உற்பத்தி குறைவதால் சர்க்கரையின்விலையும் உயர்ந்துகொண்டே போகிறது. கடந்த மார்ச் மாதம் ஒரு குவின்டால்சர்க்கரை விலை 1,950 ரூபாயாக இருந்தது. ஆனால், ஏப்ரல் மாதத்தில் இதுவேரூபாயாக அதிகரித்தது. வரும் ஜூன் மாதத்துக்குப் பிறகு சர்க்கரையின்விலை இன்னும் அதிகரிக்கலாம் என்று இப்போதே வயிற்றில் புளியைக்கரைக்கின்றனர் சில நிபுணர்கள். 2,420

காலியாகும் சர்க்கரை கையிருப்பு!

பொதுவாக மத்திய அரசாங்கம் குறிப்பிட்ட அளவு சர்க்கரையைத் தொடர்ந்துகையிருப்பில் வைத்துக்கொள்ளும். இப்படி கையிருப்பில் வைத்துக்கொள்ளும்சர்க்கரைக்கு 'பஃபர் ஸ்டாக்' ( Buffer Stock) என்று பெயர். ஒவ்வொரு ஆண்டும் 50 லட்சம் டன் அளவு சர்க்கரையை மத்திய அரசாங்கம் கையிருப்பில்வைத்துக்கொள்ளும். நாடாளுமன்றத் தேர்தல் நடக்கும் இந்த நேரத்தில் சர்க்கரைவிலை தொடர்ந்து அதிகரித்தால் மக்களிடம் அதிருப்தி உருவாகி, மக்களின்ஆதரவு கிடைக்காமல் போய்விடும் என காங்கிரஸ் அரசாங்கம் பயப்படுகிறது. இதனால் சர்க்கரை விலை ஏறாமல் இருக்க தன்னுடைய கையிருப்பில்இருக்கும் சர்க்கரையைத் தொடர்ந்து வெளிமார்க்கெட்டுக்கு விற்று வருகிறதுமத்திய அரசாங்கம். மொத்தமுள்ள 50 லட்சம் டன் 'பஃபர் ஸ்டாக்'கில் 13 லட்சம்டன்னை மத்திய அரசாங்கம் ஏற்கெனவே கொடுத்துவிட்டது. இதனால்சர்க்கரையின் விலை ஒரு குவின்டாலுக்கு 400 ரூபாய் குறைந்திருக்கிறது. எதிர்காலத்துக்கு என வைத்திருக்கும் சர்க்கரையை இப்படி தொடர்ந்துவெளிமார்க்கெட்டில் விற்கலாமா? திடீரென சர்க்கரைத் தட்டுப்பாடு வந்தால்மத்திய அரசாங்கம் சர்க்கரைக்கு எங்கே போகும்? இன்று இருக்கிறது என்றுசெலவு செய்துவிட்டால் நாளைக்கு பூதாகாரமாக பிரச்னை எழுந்து நிற்குமே? என்று கேள்வி எழுப்புகின்றனர் சில நிபுணர்கள். தேர்தலுக்குப் பிறகுஇப்போதிருக்கும் காங்கிரஸே மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் அல்லது பி.ஜே.பி. ஆட்சிக்கு வந்தாலும் சர்க்கரை பிரச்னையை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறதோ!

இறக்குமதியால் பிரச்னை தீருமா?

சர்க்கரை உற்பத்தி மிகப்பெரிய அளவில் குறைந்திருப்பதால் வேறுவழியில்லாமல் வெளிநாடுகளிலிருந்து சர்க்கரையை இறக்குமதி செய்ய முடிவுசெய்திருக்கிறது மத்திய அரசாங்கம். 2008-09-ல் சர்க்கரை ஆண்டில் 35 லட்சம்டன் சர்க்கரையை வெளிநாடுகளிலிருந்து உற்பத்தி செய்ய முடிவுசெய்திருக்கிறது. இதில் 25 லட்சம் டன் சர்க்கரை கருப்புச் சர்க்கரை ( Raw sugar) ஆகும். மீதமுள்ள 10 லட்சம் டன் சர்க்கரை வெள்ளைச் சர்க்கரை.

''இந்த ஆண்டு இந்தியாவில் உற்பத்தியாகும் சர்க்கரை 145 லட்சம் டன். அரசாங்கத்தின் கையிருப்பு சுமார் 30 லட்சம் டன். வெளிநாடுகளிலிருந்துஇறக்குமதியாகும் சர்க்கரை சுமார் 35 லட்சம் டன். ஆக மொத்தம் 205 லட்சம் டன். நாட்டின் மொத்தத் தேவையான 225 லட்சம் டன்னுக்கு இன்னும் 20 லட்சம் டன்சர்க்கரை வேண்டும். இதற்கு மத்திய அரசாங்கம் எங்கே போகும்? இறக்குமதியால் சர்க்கரை பிரச்னை தீர்ந்துவிடாது'' என்று சொல்கின்றனர் வேறுசிலர்.

சர்க்கரைத் துறையில் ஏற்பட்டிருக்கும் பிரச்னைகள் பற்றி சர்க்கரை உற்பத்திசெய்யும் நிறுவனங்கள் என்ன நினைக்கின்றன என்பதை அறிய தமிழகத்தில்உள்ள முன்னணி நிறுவனங்கள் பலவற்றுடன் தொடர்பு கொண்டோம். எந்தப்பதிலும் கிடைக்கவில்லை. இன்றுள்ள நிலையில் வாய் திறந்து பேசினால் வம்புஎன்று நினைக்கின்றன சர்க்கரை நிறுவனங்கள். என்றாலும் சர்க்கரைநிறுவனங்களின் சிந்தனைப் போக்கை நம்மிடம் கோடிட்டிக் காட்டினார்கள் சிலநிபுணர்கள். அவர்கள் சொன்னதாவது:

''சர்க்கரை அதிகமாக உற்பத்தியாவதும், உற்பத்தி ஆகாமலே போவதும்மாறிமாறி நடக்கும் விஷயம்தான். அரசியல்வாதிகளின் நிலையற்றகொள்கையினால்தான் சர்க்கரைத் துறை வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்கிறது. அரிசிக்கோ, கோதுமைக்கோ எந்தக் கட்டுப்பாட்டையும் அரசாங்கம்விதிப்பதில்லை. ஆனால், சர்க்கரையை மட்டும் இவ்வளவுதான் மார்க்கெட்டில்இருக்க வேண்டும்; இன்ன விலைக்குத்தான் விற்கவேண்டும் என்றெல்லாம் பலநிபந்தனைகளை எங்கள் மீது திணிக்கிறது. தினமும் மூன்று வேளைசாப்பிடக்கூடிய அரிசியை ஒரு கிலோ ரூ.35-க்கு விற்க அனுமதிக்கும் இந்தஅரசாங்கம், சர்க்கரையை மட்டும் ரூ.30க்கு மேல் விற்கக்கூடாது என்றுநினைக்கிறது. நான்கு பேர் கொண்ட ஒரு குடும்பம் 5 கிலோ சர்க்கரையைபயன்படுத்தினால்கூட 150 ரூபாய்க்கு மேல் ஆகாது. சர்க்கரையின் விலையைஅரசாங்கம் அனுமதித்தால் கம்பெனிக்கும் லாபம் அதிகரிக்கும். விவசாயிகளுக்கும் நல்ல விலை கிடைக்கும்'' என்றனர்.

சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் சர்க்கரைத் துறை கலகலத்துத்தான்போயிருக்கிறது.

நன்றி: விகடன்

2. நோயும், வெள்ளை சர்க்கரையும்

ஐந்து பயனற்ற உணவுகள்:

ஐந்து பிரதான உணவுப் பண்டங்களை நாம் பயனற்ற உணவுகள் எனலாம். இவைகளை நாம் அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடும் பொழுது இவை நம் உடம்பைபலஹீனப்படுத்தி புற்று நோய், சர்க்கரை நோய் மற்றும் இதயக்கோளாறுகளுக்கு ஆளாக்கிவிடுகின்றன. இந்த ஐந்து பிரதான உணவுப்பண்டங்கள் வெள்ளை சர்க்கரை, பதப்படுத்தப்பட்ட மாவு, மாற்றம் செய்யப்பட்டகொழுப்பு, ஹைட்ரஜன் சேர்க்கப்பட்ட கொழுப்பு மற்றும் நம் உடல் நலத்தைப்பாதிக்கும் கெமிக்கல்ஸ் ஆகும்.

1. வெள்ளை சர்க்கரை: இந்தப் பிரிவின் கீழ் கார்ன்சிரப், சுக்ரோஸ், மால்டோஸ்மற்றும் டெக்ஸ்ட்ரோஸ் ஆகியவை கலந்து செய்யப்பட்ட உணவுகள் எல்லாம்அடங்கும். மேலும், குளிர்பானங்கள், பாட்டிலில் போடப்படும் பழச்சாறுகள், ஜாம், மற்றும் கேக் வகைகளும் அடங்கும்.

உடல் நலத்தாக்கம்: மேற்கூறிய சர்க்கரை அதிகமான இந்தப் பண்டங்கள்எல்லாம் நம் ரத்தத்தில் குளுக்கோஸின் அளவை உடனே அதிகப்படுத்தி அதன்விளைவாக இன்சுலின்களையும் நம் உடம்பு எதிர்க்கும் பொழுது இந்தசர்க்கரைமயமான உணவுப் பண்டங்களில் இருக்கின்ற கூடுதல் மாவுச் சத்துஎல்லாம் உடம்பில் கொழுப்புச் சத்தாக மாற்றப்பட்டு சேகரம் செய்யப்படுகின்றது. மேலும் இந்தச் சர்க்கரைமயமான உணவுப் பண்டங்கள் நம் உடம்பிலுள்ளபயனுள்ள விட்டமின்கள் மற்றும் தாதுக்களை குறையச் செய்கின்றன. சர்க்கரைக்கு மாற்றாக விற்கப்படுகின்ற செயற்கை இனிப்பு வகைகளில்சர்க்கரை இல்லாவிட்டாலும் இவை நம்மை அதிகமாகச் சாப்பிடச் செய்கின்றன. அப்படி நாம் அதிகமாகச் சாப்பிடும் பொழுது அதன்மூலம் நம் உடல் நலத்தைஅவை பாதிக்கின்றன.

2. பதப்படுத்தப்பட்ட வெள்ளைமாவு: இந்தப் பிரிவின் கீழ் வெள்ளை மாவால்செய்யப்படுகின்ற வெள்ளை ரொட்டி, வெள்ளை சாதம், நூடுல்ஸ் மற்றும் கேக்வகைகள், மற்றும் உருளைக்கிழங்கு போன்ற மாவுச்சத்து நிறைந்த காய்கறிகள்அடங்கும்.

உடல் நலத்தாக்கம்: மேற்கண்ட ஸ்டார்ச் சத்து மிகுந்த உணவுப் பண்டங்கள்எல்லாம் சர்க்கரைப் பண்டங்கள் போலவே குளுக்கோஸ் மற்றும் இன்சுலின்அளவுகளை ஏற்றிவிடுகின்றன. இன்சுலினை உடம்பு எதிர்க்கும் பொழுது இந்தகூடுதலான ஸ்டார்ச் சத்தும் கொழுப்புச் சத்தாக மாற்றப்பட்டு சேகரம்செய்யப்படுகின்றது. இப்படி வெள்ளை மாவை சாப்பிடுவதற்குப் பதிலாக முழுகோதுமை மற்றும் அரிசியிலிருந்து செய்யப்படுகின்ற உணவுப் பண்டங்களைசாப்பிட்டால் மேற்கண்ட பாதிப்புகளை நாம் தவிர்க்கலாம்.

3. மாற்றம் செய்யப்பட்ட கொழுப்புச் சத்து: இப்பிரிவின் கீழ் ஹைட்ரஜன்கலந்த எண்ணெயால் செய்யப்பட்ட உணவுப் பண்டங்களான மார்ஜரின், உருளைகிழங்கு வறுவல் மற்றும் பேக்கரிப் பண்டங்கள் எல்லாம் அடங்கும். ஹைட்ரஜன் கலந்த எண்ணெய் பண்டங்களை பயன்படுத்தும் பொழுது இந்தஎண்ணெயில் இருக்கின்ற கொழுப்பு அமிலங்கள் அழிக்கப்பட்டு குறைபாடுள்ளமாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ள கொழுப்புச் சத்துக்கள் வந்துவிடுகின்றன.

உடல் நலத் தாக்கம்: இப்படி மாற்றம் செய்யப்பட்ட கொழுப்புச் சத்துக்கள் நம்உடல் நலத்திற்கு ஒத்துவருவதில்லை. நம்முடைய ரத்தக் குழாய்களில் இவைஅடைப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. மேலும் நம் உடம்பிலுள்ள செல்களில்இன்சுலினுக்கு வழிவிடும் கதவுகளை மூடுகின்றன.

4. ஹைட்ரஜன் கலந்த கொழுப்புச் சத்துக்கள்: இந்தக் கொழுப்புச் சத்து மாமிசஉணவிலும், வறுவல் செய்யப்பட்ட உணவிலும், வெண்ணெய், ஐஸ்கிரீம், மற்றும் பதப்படுத்தப்பட்ட பாலிலும் இருக்கின்றன. தேங்காய் எண்ணெய் மற்றும்பாமாயிலிலும் இந்தக் கொழுப்புச் சத்து இருக்கின்றது.

உடல் நலத் தாக்கம்: ஹைட்ரஜன் கலந்த கொழுப்புச் சத்துக்களை நாம்அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிட்டால், இவற்றை சாப்பிடும் பொழுதுதேவையில்லாத கொழுப்புச் சத்து நம் உடம்பில் சேருகின்றது மற்றும் ரத்தக்குழாய்களில் அடைப்பு ஏற்படுகின்றது. இன்சுலின் உபயோகம் குறைகின்றது. தேங்காய் எண்ணெயில் இந்தக் கொழுப்புச்சத்து மிகுந்து உள்ளது இருந்தாலும்பதப்படுத்தப்படாத தேங்காய் எண்ணெய் சமையலுக்கு மிக நல்லதாகும். தேங்காய் எண்ணையில் உள்ள நடுத்தரமான கொழுப்பு அமிலங்கள் நம் ரத்தஓட்டத்தில் சேராமல் ஈரலுக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. அங்கே ஈரலில் அவைநேரடியாக எனர்ஜியாக மாற்றப்படு கின்றன.

5. கெமிக்கல்ஸ்: இந்தப் பிரிவின் கீழ் தாது வகைகள், புகையிலை, காபி மற்றும்தேநீரில் உள்ள கஃபின் என்ற கெமிக்கல் ஆகியவை அடங்கும்.

உடல் நலத் தாக்கம்: மதுபானங்களும், புகையிலையும் நம்முடைய ஈரல், இதயம், நுரையீரல் ஆகியவற்றில் நிறைய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகின்றன. காபியில் இருக்கும் கஃபின் கெமிக்கல் நம் நரம்புகளைத் தூண்டி விடுகின்றது. கஃபினால் நமக்கு இன்சுலின் சுரப்பது அதிகரிக்கலாம். கார்ன்சிரப் மற்றும்வெள்ளை சர்க்கரை மற்றும் ஹைட்ரஜன் கலந்த சமையல் எண்ணெய்ஆகியவற்றைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட உணவுப் பண்டங்கள் எல்லாம்ஜீரணமாவதற்கு மிகவும் காலதாமதம் ஆவதால் அந்த அளவிற்கு நம்முடையஉடம்பிலுள்ள எனர்ஜி விரயமாகின்றது. மேலும் மருந்துக் கடைகளில்டாக்டருடைய மருந்துச் சீட்டு இல்லாமல் வாங்கப்படும் பல மருந்துகளால்நம்முடைய ஈரல் மற்றும் சிறுநீரகம் மற்றும் இதயத்திற்கெல்லாம் பாதிப்புஏற்படுகின்றது.


Wednesday, 10 June 2009

Gardening is being used to help beat depression

Growing better mental health
By Jane Elliott
Health reporter, BBC நியூஸ்

Julian Holland struggled to feel comfortable in social settings and had a debilitating lack of self-confidence.

For a long time he was reluctant to step outside his front door and took little care over the state of his home or appearance. He suffered a breakdown last year and was hospitalised for three weeks. Today however he is feeling much better and he puts that down to his involvement in a lottery funded special gardening project - Twigs (Therapeutic Gardening Work in Swindon) - that gives his life a new purpose.

Digging way out of depression

"There's more to this project than digging - there's a great community spirit here; everyone is treated as a person not as an illness," he said."Before I came to Twigs I struggled to motivate myself even to leave the house in the mornings, but now I get real pleasure from tasks like the willow weaving, which really helps with my depression."I have suffered from depression for about 10 years off and on, I get good days and bad days."I basically could not function before and would wake up with night sweats panic attacks etc."I did not want to go out, and I just could not be bothered to do anything."

Caring network

Julian, 45, from Swindon, said he had had fantastic support from his GP who prescribed him anti-depressants - but the gardening had given him a vital extra boost."You have your doctor for your mental health support and she is great and I come to Twigs for a sense of achievement," he said."I go twice a week and do varied work from woodworking to potting up, cutting grass, working on the flowerbeds, weeding, willow weaving, and working on the allotments."Everyone using Twigs is in the same boat and they are all extremely supportive.

Julian Holland
Julian willow weaving

"I like working outside, I can't do an office job. Here there is no pressure on you to do one particular thing, you just pick what you want to do."I feel that I am doing something useful such as re-potting a whole flower bed."Richard Allwood, horticultural therapist at the gardening charity Thrive, said gardening therapy had been used to help with a variety of conditions."We have had people come to us with strokes, those who have depression and car crashes," he said.

Gardening therapy

Dr Cosmo Hallstrom, a psychiatrist in Chelsea and member of the Royal College of Psychiatrists, said gardening provides distraction therapy, vital in helping deal with depression."If I was seeing you in cognitive behaviour therapy (CBT) I might say, 'Let's look at three things you enjoy doing,' and let's say you say one of them is gardening, I would then say, 'OK let's do one hour's gardening,' he said."CBT is a modern form of psychological therapy dealing with the here and now as opposed to your past experiences looking at thinking and behaviour and can include all manor of techniques."It is a treatment of proven benefit.

"When you get depressed you stop doing things and get isolated which makes you more depressed. The theory is that if you do pleasurable things you will in time get better"Gardening is a pleasurable activity and it focuses you away from thinking about your health problems."Why gardening and not running? Well I think at first it is a bit much doing things that are too physical. It is important to find something you enjoy."


Friday, 5 June 2009

ஜூன் 5 - உலக சுற்றுச்சூழல் தினம்

உலக சுற்றுச்சூழல் தினம்

வருடா வருடம் இப்படி ஒரு தினத்தை நினைவு தினமாக வைத்து, திவசம் கொடுக்கும் மேற்கத்திய மக்களுக்கு ஒரு கேள்வி!

. ஆமா நீங்கல்லாம் முடிவே பண்ணிடீங்களா? இந்த மாதிரி பிரச்சனைகள் இறந்து போனவை என்று. ஏன் இப்படி திவசம் கொண்டாடி, மக்களின் சிந்தனையை மழுங்கடிக்கிறீர்கள்?

நாம் எந்நாளும் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம் சுற்றுசூழல் பற்றியது. நாம் இன்று செய்து கொண்டிருக்கும் நாசத்திற்கு எதிர்காலம், நம்மை தண்டிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆனாலும், மாற்றங்களுக்காக அடியெடுத்து வைக்க முயலுங்கள். சுற்று சூழல் சிந்தனைகளை வாழ்க்கையில் திருக்குறள் போல் கடை பிடியுங்கள். (திருக்குறளையே யாரும் கடை பிடிக்கிறதில்ல!...இதுல இது வேறையா? ).

சொல்வதை செய்யுங்கள். உணர்வதை நடைமுறைப்படுத்த பழகுங்கள். நமக்கு எந்நாளும் சுற்றுசூழல் தினமே.

எண்ணியர் எண்ணியாங்கு எய்துவர் எண்ணியர்
திண்ணிய ராகப் பெறின்.

திண்ணமாக எண்ணுவோம்! மாற்றமாக இருப்போம்!