Monday, 28 May 2012

Traditional animal penning in the deltaic regions – A waning practice for soil fertility management

Yuvasenthilkumar R., Research Associate, KM portal project
Shiva kumar P., Junior Research Fellow, KM Portal project
Pastures and professions
            “Pastures” is a word that denotes the large grasslands of Savanna of North America and Europe. Sometimes it will start with the dense forest and exist in kilometers. It is also extended in the semi arid forests of Africa from Sahara to Zambia. The Pastoralists were the nomad communities around the world, who thrive by animal grazing in the pastures for their livelihood. In some places, the pastoralists were accused for high soil erosion and destruction of forests. In some areas, the pastoralists suffer from the denial of rights to graze in the ecological reserves and in grasslands. Their grassland and the grazing grounds were encroached and these were the soil problems around the world between them and the administrators. Even in India, the pastoralists were regulated under the ancient economic regulation book written by Kaudilya known as Arthasasthra. It reveals the laws that have governed the village forests and the cultivable lands from over-grazing. Arthasasthra penalizes the pastoralists or the cattle herders, one who graze the land without the permission of the owner of the cultivable land or the governing body of the village administrative unit. The vegetation on the soil was considered as the major resource as well as the protection in the village governance.

Pastoralism Vs Cattle penning
            Most of the Pastoralists of the world were different from the Cattle penners and also in their function of the Profession. Pastoralists were professional nomads and they don’t have any place to settle permanently. The Cattle penners of Tamil Nadu were the seasonal nomads and they have permanent settlement of their communities at one village, who will also be doing some permanent profession there like Agriculture.

            Cattle penners have Socio-functional utility with their profession, unlike the nomadic pastoralists, who thrive for their livelihood alone. In short the Cattle Penners and their communities was the flower of the civilization’s excellence and the societies have evolved in such a way to protect and effectively utilize the existing resources. These cattle penners stand as the symbol for sustainability. The life of the cattle penners and their community is the best coping mechanism in the Eastern Tamil nadu’s livelihood. “The Konars” is the name of the community that has followed this profession for millenniums forms a key position in the civilized society.
Coping mechanism how?
            The Cattle and the Sheep penners of Eastern Tamil nadu, take the cattle and the sheep of the agrarian communities of dry upland in the summer and bring them to the greenish lowlands. Here the agrarian communities of dryland insure the cattle thrive in the summer with Konars. In rainy season, the Konars return the respective cattle to the agrarian communities and help them for their profession for ploughing. In this way the upland agrarian communities’ by-pass the dry spell and protect the cattle with Konars. This coping mechanism has evolved along with the nature in the course of time. There was a talk among the farmers in the lowland, once upon a time the vice versa was also true. The lowland agrarian communities have sent the cattle to the upland in flood season to save their cattle.

Win-win-win situation
            The profession of Cattle penning, an intelligent natural design leads to a win-win-win situation among the communities of Eastern Tamil nadu with the coping mechanism. This differentiates the nomads of other region and the cattle penners in terms of socio-functional means.

For Upland Agrarian communities
            The upland agrarian communities send the cattle and sheep to the Konar communities to drove them to lowlands for grazing in the flood less green summer. Thus the risk of fodder and water less summer of the Ramnad and Pudukkottai districts were by-passed and the farmers protect the cattle through Konars. The farmers keep the limited cattle for daily usage. Here the upland farmers benefited in this way.

For the Lowland Agrarian communities
The lowland agrarian communities use the cattle and sheep penners for enriching the cultivable lands with the manures. For each day the penners charge Rs.300-500 depending upon the number of animals. The delta farmers will be happy in allowing the cattle to pen on their lands. They get good yields in the subsequent crop. Here the delta farmers also get benefitted.

For the Konars
            For the Konars after mutually benefitting the agrarian communities of both the elevations gets profit as money these days for their family. They use the money for their family investments in purchasing own cattle or sometimes for developing their lands. The cases described in the figures will tell the story of their lives. There are n number families which involves in this profession today, which live prosperously.

Keystones have become useless
The cattle penners were considered once as keystones for retaining the fetility of the cultivable lands, with the cattle management have become unimportant these days. The majority of the agrarian population has switched to synthetic fertilizers slowly in decades and the population of the cattles have also reduced slowly on the other side because of the unimportance of animals in agriculture. Moreover the young Konars have changed their profession based on their modern education and have become employers for urban. “Today most of the Konar communities were running the last generation of their traditional profession” says Mr.Ravanachandran, a sheep penner from Budhalur. He adds, “it is same also for the agrarian communities that we have served with our profession”.

Research Opening
The deltaic regions have started losing it 80% of the fertility due to the lack of silt deposition and bad silt management strategies due to various historical and administrative reasons.  The waning practice of animal penning again seriously threatens the fertility management of the cultivable lands of delta. The last source of the organic matters deposition in the delta is also threatened. The only organic matter that is most common in the delta is the green manuring practice. It should be seriously considered to make a census over the Konar and the cattle penning communities and their livelihood and their spatial spread out in the Delta and the adjoining uplands of Ramanathapuram and Pdukottai in South and Ariyalur, Perambalur and Tiruvannamalai districts of North. The traditional practices or the art of cattle penning should be documented scientifically and it have to be conserved through the special schools for educating and encouraging their offspring among themselves. There are success stories of the young generation cattle penners in Budhalur block of Thanjavur district, where the five children of the traditional father were engaged in the cattle penning have earned in million of Rupees and have bought 70 acres of land and some 100s of own animals in his farm. Such farms have to be encouraged to create interest among the younger generation.  The Government and the Banks should consider these people for availing the bank loans to by-pass the risk of economic losses due to epidemics in cattles. The need special focus from the animal husbandry and the agricultural ministries for protect their livelihood in the Eastern Tamil nadu for the welfare of the region.

Tuesday, 15 May 2012

Untreated groundwater a serious health issue, says survey

71 cities across India drew 18% of supply from groundwater
A survey of 71 cities across the country conducted by the Centre for Science and Environment (CSE) has shown that officially 82 per cent of all the water that municipalities of these cities supply comes from surface water resources, and the rest comes from groundwater resources.
But of these 71 cities, 11 depend almost completely on groundwater for public water supply. In the remaining, agencies supply water from surface sources by digging public tube wells.
“However, what is of particular concern is the connection between growing volumes of untreated sewage and contaminated groundwater. The circle of contamination is clearly what should worry city planners, as less and less sewage is treated even as more is generated. The groundwater comes under threat of contamination and public health is compromised,” the survey “Excreta Matters” warns.
In general, in a greater part of the country, groundwater is of good quality and suitable for drinking, agricultural or industrial purposes. There is salinity problem in the coastal tracts; high incidence of fluoride, arsenic, iron and heavy metals etc. in isolated pockets has also been reported, according to the Central Ground Water Board report 2010.
Inland salinity
Inland salinity in groundwater is prevalent mainly in the arid and semi-arid regions of Rajasthan, Haryana, Punjab, Gujarat, Uttar Pradesh, Delhi, Andhra Pradesh, Maharashtra, Karnataka and Tamil Nadu. In some areas of Rajasthan and Gujarat, groundwater salinity is so high that the well water is directly used for salt manufacturing by solar evaporation.
The report itself claims that 85 per cent of rural population of the country uses groundwater for drinking and domestic purposes. Concentration of fluoride in groundwater beyond the permissible limit of 1.5 mg/l poses health problems. The presence of fluoride beyond the permissible limit has been observed based on the chemical analysis of water samples collected from groundwater the observation wells.
Arsenic in ground water is mainly in the intermediate aquifers up to a depth of 100m. The deeper aquifers are free from arsenic contamination. Apart from West Bengal, arsenic contamination in groundwater has been found in Bihar, Chhattisgarh, Uttar Pradesh & Assam.
High concentration of iron (>1.0 mg/l) in groundwater has been observed in more than 1.1 lakh habitations in 22 States and the Andaman and Nicobar Islands.
Nitrate, again, is a very common constituent in the groundwater, especially in shallow aquifers. The source is mainly from anthropogenic activities. High concentration of nitrate in water beyond the permissible limit of 45 mg/l causes health problems.
Oblivious to extraction
The survey has found a shocking fact: In the public domain, no one knows how much water is extracted. Every city today extracts more and more groundwater to meet its thirst. Water agencies formally indulge in extraction. Households do it privately, especially when the official pipeline fails to supply water to them. When water agencies hike water tariffs, commercial establishments quietly shift to the informal water economy, also predicated on groundwater extraction. The bottling water industry is thriving.
“Use of contaminated water is a serious public health issue as groundwater is used without any kind of treatment. It is contaminated with nitrates, heavy metals, and pesticides that can cause cancer, mental retardation. Pesticides enter the food chain through agricultures, hence it is important to protect the groundwater,” says Nitya Nacob, Programme Director (Water), CSE. It is lack of proper sewerage that adds to the problem as 78 per cent of sewage seeps back into the ground, he adds while drawing attention to the highly toxic discharges that are drained into rivers in industrial belts, which ultimately find their way into groundwater.
No piped water
Large areas do remain unserved by piped water. These have no option but to depend on groundwater. “We know that 80 per cent of water used in households, industries and institutions is discharged as waste,” the report points out.
The Central Ground Water Board monitors quality in their network of 15,600-odd wells countrywide. But the agency has no mandate to control pollution or to supply water. A city's public health and engineering department, or its water supply agency, does have the mandate to take into consideration the important matter of water quality. But since groundwater is not considered a critical part of the system, they do not monitor it. All in all, groundwater monitoring is neglected and this is part of the crisis of water supply in urban India, the CSE report points out.
Monitoring stations
The Central Pollution Control Board (CPCB) maintains 784 water quality monitoring stations, but mainly along river courses. Only 181 stations are “underground quality stations.” In these underground stations, contaminants — particularly pesticides — are not monitored regularly, but from time to time. By 2011, the number of monitoring stations had gone up to 1,700, of which 490 were for monitoring groundwater quality.
In 2007, the Central Pollution Control Board released a nationwide study on the status of groundwater quality. The survey collected 204 samples from some eight metropolitan cities in different parts of the country. Another 112 samples were taken from areas identified as a ‘problem' — industrial hotspots such as Durgapur in West Bengal or Vapi in Gujarat. It concluded: “There is a decline in the quality of this essential source slowly, but definitely.” In most cities, the survey found a toxic cocktail of bacterial and pesticide contamination.

Wednesday, 2 May 2012

வேண்டுவதெல்லாம் ஒரு முழக்கயிறு

  1. வாருங்கள், சீவல்சருகு கிராமத்துக்கு. பாருங்கள், தென்னை விவசாயிகளின் அவலத்தை. சென்னையில் இளநீர் 20 ரூபாய்க்கு விற்கலாம். இங்கு தேங்காய்க்குக் கிடைக்கும் விலை 2 ரூபாய். 
  2. வாருங்கள் நடுப்பட்டிக்கு. இது செம்பட்டிக்கு அருகில் உள்ள வெங்காய ஊர். வெங்காயத்தை விவசாயிகள் அறுவடை செய்யவில்லை. கிடைக்கும் விலை கிலோ ரூ. 5. அறுவடைச் செலவும் ரூ. 5. ஆகவே, யார் வேண்டுமானாலும் வெங்காய வயலில் இறங்கி வேண்டுமென்கிற அளவுக்குப் பறித்துச் செல்வதில் எந்தத் தடையும் இல்லை.
  3. நெல்லின் கதியும் மோசம். அரசாங்க விலை ரூ. 1,000. விவசாயிகள் பெறும் விலை ரூ. 650. மேற்படி மூன்று பொருள்களையும் விளைவிக்கும் ஒரு விவசாய நண்பரைச் சந்தித்தேன்.
"விவசாய விலை வீழ்ச்சியால் வாங்கிய கடனை அடைக்க முடியவில்லை. என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை. மனைவி மக்களைப் பிறந்த ஊருக்கு அனுப்பிவிட்டேன். உத்திரம் பலமாயுள்ளது. வேண்டுவதெல்லாம் ஒரு முழக்கயிறு" என்கிறார். 

மேலும் படிக்க குறையும் வறுமைக் கோட்டில் வளரும் கொள்ளைக் கோடு 

First Published : 01 May 2012 01:32:42 AM IST

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின் பலதரப்பட்ட சாதனைகளில் வரலாற்றையே கலக்கும் சாதனையாக வறுமைக்கோட்டை வகுத்து, வறுமையை ஒழித்துள்ளதுவே. 2004-05-இல் 37.2 சதவிகித மக்கள் வறுமைக்கோட்டுக்குள் வாழ்ந்தனர். இன்றைய புதிய தகவல், வறுமைக்கோட்டின் எல்லை 29.9 சதவிகிதமாகக் குறைந்துள்ளது.

 தேனான விஷயம் எதுவெனில், நகர்ப்புற வறுமையைவிட கிராமப்புற வறுமைக் குறைப்புதான். நகர்ப்புற வறுமை 25.7 சதவிகிதத்திலிருந்து 20.9 சதவிகிதமாக 4.8 சதவிகிதம் குறைந்துள்ளது. கிராமப்புற வறுமை 41.8 சதவிகிதத்திலிருந்து 33.8 சதவிகிதமாகக் குறைந்துள்ளது.

 1994-இல் வறுமைக்கோட்டை 19 சதவிகிதமாகக் குறைத்தபோது, இன்றைய பிரதமர் அன்றைய நிதியமைச்சர். வறுமையை ஒழிப்பதில் புதிய தந்திரத்தை உருவாக்கிய பெருமை நமது பிரதமரையே சாரும்.

 1987-88-இல் வறுமைக்கோடு 25.5 சதவிகிதமாயிருந்தது. 1993-94-இல் வறுமைக்கோடு 19 சதவிகிதமாகக் குறைக்கப்பட்டது. வறுமையை ஒழித்த விழாவும் நடந்தது.

 வறுமைக்கோடு தொடர்பான புள்ளிவிவர ஊழலை அல்லது புள்ளிவிவர தில்லுமுல்லுகளை முதலில் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வந்த பெருமைக்குரியவராகப் பேராசிரியர் மது தண்டவதே கருதப்படுகிறார்.
 1996-இல் மது தண்டவதே திட்டக்கமிஷன் துணைத் தலைவராயிருந்தபோது, ""பாரதவாசிகளே, என்னை மன்னியுங்கள். ஏனெனில், இந்தியாவின் வறுமையை நான் இரண்டு மடங்கு கூட்டிவிட்டேன்...'' என்று கூறி 1994-இல் பழைய கணக்கின் தில்லுமுல்லுகளை அம்பலப்படுத்தியபோது, ஊடகங்கள் மிக மிக நல்ல மனிதரான மது தண்டவதேயை அவ்வளவாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை. கணக்குச் செய்து வறுமையை 19 சதவிகிதமாகக் குறைத்தபோது அந்நாளைப் பொன்னாள் என்று ஊடகங்கள் வர்ணித்தன.
 1994-இல் வறுமைக்குறைப்பு 2012-இல் ரிப்பீட் ஆகும்போது, தில்லி நாடாளுமன்றமே கலகலக்கிறது. வறுமையை ஒழித்தவராக ஊடகங்கள் பிரதமரை வாழ்த்தியவண்ணம் உள்ளன.
இந்தியாவில் இரண்டு டெண்டுல்கர் உள்ளனர். சதமடித்து சதமடித்து நூறு முறை சதமடித்த சச்சினைவிட, வறுமைக்கோட்டை உடைத்த சுரேஷ் டெண்டுல்கர் என்ற பேராசிரியரே பிரதமரால் விரும்பப்படுகிறார்.

 வறுமையை அளவிடுவதில் ஏகப்பட்ட சிக்கல். நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்ட உணவு உரிமைப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்கீழ் "இலவச உணவு' பெறத் தகுதியுள்ள ஏழைகளைக் கண்டறிய ஐ.நா. உணவு விவசாய நிறுவனம் 1,700 கலோரி உணவைக்கூட வாங்கச் சக்தியற்றவர் கணக்கை வழங்கப் பணித்தபோது, அந்தப் பொறுப்பை சுரேஷ் டெண்டுல்கர் ஏற்று, பிரதமருக்குச் சாதகமாக வழங்கிய அறிக்கையில் நகர்ப்புற ஏழைகளின் கலோரி 1,776 என்றும் கிராமத்து ஏழைகளின் கலோரி 1,999 என்றும் நிர்ணயித்து ஏழைகளின் வாங்கும் சக்தி - வருமானம் கிராமம் என்றால் மாதம் ரூ. 446.68 என்றும் நகரம் என்றால் அதுவே 578.8 என்றும் டெண்டுல்கர் நிர்ணயித்து வெளியிடப்பட்டபோது இதை எதிர்த்து தில்லி உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்றது.

 திட்டக்கமிஷன் இறங்கிவந்து கிராம வறுமைக்கோட்டை 28.3 சதவிகிதமாகவும் நகர வறுமையை 25.7 சதவிகிதமாகவும் குறைத்தது. திட்டக்கமிஷன் முடிவும் தவறு என்று பல்வேறு சமூகத் தொண்டு நிறுவனங்களும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களும் எதிர்த்தபோது பிரதமரின் ஆணைப்படி ஊரக வளர்ச்சித்துறை அமைச்சரகம் என்.சி. சக்சேனா தலைமையில் குழு நியமித்து வறுமை நிலையைக் கண்டறிந்து, அவர் வகுத்த வறுமைக்கணக்கில் வறுமைக்கோட்டு மக்கள் 50 சதவிகிதம். அவர் வகுத்ததை திட்டக்கமிஷன் ஏற்கவில்லை. அது அரசுக்கு ஆதரவாயில்லை.
 ஆகவே, இறுதியில் சுரேஷ் டெண்டுல்கர் அறிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டு நகர்ப்புற வறுமை 4.8 சதவிகிதமாகக் குறைந்துவிட்டது என்றும் கிராமப்புற வறுமை 8 சதவிகிதம் குறைந்துவிட்டதாக அறிவித்துப் பெரிய நட்சத்திர ஓட்டலில் விழாவும் கொண்டாடிவிட்டதாகத் தெரிகிறது.
 இப்படிக் கணக்குக்காட்டி வறுமையை ஒழித்த பிரதமர் வருமான வரிக் கணக்கைக் காட்டாத கார்ப்பரேட் கொள்ளையர்களுக்கும் கோடு கிழித்து நமது நியாயமான வருமானம் கள்ளப்பணமாக சுவிஸ் வங்கிக்கு ஏற்றுமதியாவதையும் நிறுத்துவது நலம். வறுமைக்கோட்டை டெண்டுல்கர் போட்டால் என்ன? திட்டக்கமிஷன் போட்டால் என்ன? என்.சி. சக்சேனா போட்டால் என்ன? விவசாயிகளின் தற்கொலைக்கு விடுதலை உண்டா?

 வறுமையை ஒழிப்பது வேறு. வறுமையை நிர்ணயிக்கக் கோடு போடுவது வேறு. வறுமையை நிர்ணயிப்பதில் பொருளியல் - புள்ளிவிவர வரையறைகள் உண்டு. ஒரு மனிதன் உயிர் வாழத் தேவையான கலோரி - அதாவது அவன் உண்ணும் உணவு மூலம் பெறக்கூடிய கலோரியே அலகாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

 உணவுக்கும், கலோரிக்கும் தொடர்பு செய்துள்ள டாக்டர் சுகாத்மா 600 கிராம் அரிசி வடித்த சோற்றில் 2,200 கலோரி உள்ளதை நேரு காலத்தில் வகுத்து வழங்கிய கணக்கு இன்றும் மையமாயுள்ளது. அரைப் படி அரிசியில் வடிக்கப்படும் சாதம் 2 தட்டுக்கு மேல் வரும். இதில் புரதச்சத்துள்ள பருப்பு, காய்கறிகள், பழங்கள் ஆகியவற்றைச் சேர்த்து உண்டால்தான் அம்மனிதன் நலமுடன் இயங்க முடியும்.

 வருமான வரையறை இன்னமும் அபத்தம். விஷயம் உச்ச நீதிமன்றம் சென்றபோது, ஒரு கிராமத்தில் ரூ. 26 - ஒரு நகரத்தில் ரூ. 32-ஐயும் வைத்துக்கொண்டு ஓர் ஏழை எதை வாங்கி எப்படிச் சாப்பிடுவான் என்று நீதிபதிகள் எள்ளி நகையாடினார்கள். இப்போது அந்த அளவும் குறைக்கப்பட்டு கிராமத்தில் நபர் வருமானம் ரூ. 22.42 என்றும் நகரத்தில் இதுவே ரூ. 28.35 என்று நிர்ணயமாகிறது.

 வறுமையை ஒழிப்பது என்றால் புள்ளிவிவர வரையறையை ஒழிப்பதுதான் என்று புரிந்துகொள்ளும் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின் அடுத்த சாதனை கூடிக்கொண்டு செல்லும் கார்ப்பரேட் வரி ஏய்ப்புக் கொள்ளைக் கோடு. ஒவ்வோராண்டிலும் கார்ப்பரேட்டுகள் வருமான வரி, எக்சைஸ் வரி, கலால் வரி (கஸ்டம் டூட்டி) கட்டாமல் ஏமாற்றும் தொகை நிலுவையில் உள்ளது.

 2005- 2006-இல் கார்ப்பரேட்டுகளின் கொள்ளை ரூ. 2.29 லட்சம் கோடியாக இருந்தது. 2011-2012-க்கு வரும்போது ரூ. 4.87 லட்சம் கோடியாக உயர்ந்துவிட்டது. யூனியன் பட்ஜெட் வழங்கும் தகவல்படி 2005-06-லிருந்து 2011-12 வரை கார்ப்பரேட்டுக் கொள்ளை ரூ. 25.740 லட்சம் கோடியாகும்.

 நம்முடைய கண்ணோட்டத்தில் இது கார்ப்பரேட்டுக் கொள்ளை. ஆனால், மத்திய அரசு இதை வளர்ச்சிக்குரிய வரிவிலக்கு என்று பூசி மெழுகுகிறது. இப்படிப்பட்ட சலுகைகள் - ஏறத்தாழ 2ஜி ஊழல் தொகையைப்போல் 15 மடங்கு அதிகம்.

 ஆண்டுக்காண்டு லட்சம் கோடி லட்சம் கோடி என்று கார்ப்பரேட் பெறுவது கப்பம். ஆனால், நமக்கெல்லாம் அப்பம் வழங்கும் விவசாயி வளர்ச்சியாக அடையாளமாகாமல், வீழ்ச்சியாக அடையாளமாகிறான். வாருங்கள், சீவல்சருகு கிராமத்துக்கு. பாருங்கள், தென்னை விவசாயிகளின் அவலத்தை. சென்னையில் இளநீர் 20 ரூபாய்க்கு விற்கலாம். இங்கு தேங்காய்க்குக் கிடைக்கும் விலை 2 ரூபாய். வாருங்கள் நடுப்பட்டிக்கு. இது செம்பட்டிக்கு அருகில் உள்ள வெங்காய ஊர். வெங்காயத்தை விவசாயிகள் அறுவடை செய்யவில்லை. கிடைக்கும் விலை கிலோ ரூ. 5. அறுவடைச் செலவும் ரூ. 5. ஆகவே, யார் வேண்டுமானாலும் வெங்காய வயலில் இறங்கி வேண்டுமென்கிற அளவுக்குப் பறித்துச் செல்வதில் எந்தத் தடையும் இல்லை.

 நெல்லின் கதியும் மோசம். அரசாங்க விலை ரூ. 1,000. விவசாயிகள் பெறும் விலை ரூ. 650. மேற்படி மூன்று பொருள்களையும் விளைவிக்கும் ஒரு விவசாய நண்பரைச் சந்தித்தேன்.
 விவசாய விலை வீழ்ச்சியால் வாங்கிய கடனை அடைக்க முடியவில்லை. என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை. மனைவி மக்களைப் பிறந்த ஊருக்கு அனுப்பிவிட்டேன். உத்திரம் பலமாயுள்ளது. வேண்டுவதெல்லாம் ஒரு முழக்கயிறு என்கிறார்.

 வறுமைக்கோட்டை இறக்கிக் கார்ப்பரேட்டுகளின் கொள்ளைக் கோட்டை உயர்த்தத் தெரிந்த அரசுக்கு, வளர்ச்சியின் அச்சாணியாயுள்ள விவசாயிகள் வெந்து மடிவது கண்ணுக்குத் தெரியவில்லையா?