Traditional animal penning in the deltaic regions – A waning practice for soil fertility management

Yuvasenthilkumar R., Research Associate, KM portal project

Shiva kumar P., Junior Research Fellow, KM Portal project

Pastures and professions

            “Pastures” is a word that denotes the large grasslands of Savanna of North America and Europe. Sometimes it will start with the dense forest and exist in kilometers. It is also extended in the semi arid forests of Africa from Sahara to Zambia. The Pastoralists were the nomad communities around the world, who thrive by animal grazing in the pastures for their livelihood. In some places, the pastoralists were accused for high soil erosion and destruction of forests. In some areas, the pastoralists suffer from the denial of rights to graze in the ecological reserves and in grasslands. Their grassland and the grazing grounds were encroached and these were the soil problems around the world between them and the administrators. Even in India, the pastoralists were regulated under the ancient economic regulation book written by Kaudilya known as Arthasasthra. It reveals the laws that have governed the village forests and the cultivable lands from over-grazing. Arthasasthra penalizes the pastoralists or the cattle herders, one who graze the land without the permission of the owner of the cultivable land or the governing body of the village administrative unit. The vegetation on the soil was considered as the major resource as well as the protection in the village governance.

Pastoralism Vs Cattle penning

            Most of the Pastoralists of the world were different from the Cattle penners and also in their function of the Profession. Pastoralists were professional nomads and they don’t have any place to settle permanently. The Cattle penners of Tamil Nadu were the seasonal nomads and they have permanent settlement of their communities at one village, who will also be doing some permanent profession there like Agriculture.

            Cattle penners have Socio-functional utility with their profession, unlike the nomadic pastoralists, who thrive for their livelihood alone. In short the Cattle Penners and their communities was the flower of the civilization’s excellence and the societies have evolved in such a way to protect and effectively utilize the existing resources. These cattle penners stand as the symbol for sustainability. The life of the cattle penners and their community is the best coping mechanism in the Eastern Tamil nadu’s livelihood. “The Konars” is the name of the community that has followed this profession for millenniums forms a key position in the civilized society.

Coping mechanism how?

            The Cattle and the Sheep penners of Eastern Tamil nadu, take the cattle and the sheep of the agrarian communities of dry upland in the summer and bring them to the greenish lowlands. Here the agrarian communities of dryland insure the cattle thrive in the summer with Konars. In rainy season, the Konars return the respective cattle to the agrarian communities and help them for their profession for ploughing. In this way the upland agrarian communities’ by-pass the dry spell and protect the cattle with Konars. This coping mechanism has evolved along with the nature in the course of time. There was a talk among the farmers in the lowland, once upon a time the vice versa was also true. The lowland agrarian communities have sent the cattle to the upland in flood season to save their cattle.

Win-win-win situation

            The profession of Cattle penning, an intelligent natural design leads to a win-win-win situation among the communities of Eastern Tamil nadu with the coping mechanism. This differentiates the nomads of other region and the cattle penners in terms of socio-functional means.

For Upland Agrarian communities

            The upland agrarian communities send the cattle and sheep to the Konar communities to drove them to lowlands for grazing in the flood less green summer. Thus the risk of fodder and water less summer of the Ramnad and Pudukkottai districts were by-passed and the farmers protect the cattle through Konars. The farmers keep the limited cattle for daily usage. Here the upland farmers benefited in this way.

For the Lowland Agrarian communities

The lowland agrarian communities use the cattle and sheep penners for enriching the cultivable lands with the manures. For each day the penners charge Rs.300-500 depending upon the number of animals. The delta farmers will be happy in allowing the cattle to pen on their lands. They get good yields in the subsequent crop. Here the delta farmers also get benefitted.

For the Konars

            For the Konars after mutually benefitting the agrarian communities of both the elevations gets profit as money these days for their family. They use the money for their family investments in purchasing own cattle or sometimes for developing their lands. The cases described in the figures will tell the story of their lives. There are n number families which involves in this profession today, which live prosperously.

Keystones have become useless

The cattle penners were considered once as keystones for retaining the fetility of the cultivable lands, with the cattle management have become unimportant these days. The majority of the agrarian population has switched to synthetic fertilizers slowly in decades and the population of the cattles have also reduced slowly on the other side because of the unimportance of animals in agriculture. Moreover the young Konars have changed their profession based on their modern education and have become employers for urban. “Today most of the Konar communities were running the last generation of their traditional profession” says Mr.Ravanachandran, a sheep penner from Budhalur. He adds, “it is same also for the agrarian communities that we have served with our profession”.

Research Opening

The deltaic regions have started losing it 80% of the fertility due to the lack of silt deposition and bad silt management strategies due to various historical and administrative reasons.  The waning practice of animal penning again seriously threatens the fertility management of the cultivable lands of delta. The last source of the organic matters deposition in the delta is also threatened. The only organic matter that is most common in the delta is the green manuring practice. It should be seriously considered to make a census over the Konar and the cattle penning communities and their livelihood and their spatial spread out in the Delta and the adjoining uplands of Ramanathapuram and Pdukottai in South and Ariyalur, Perambalur and Tiruvannamalai districts of North. The traditional practices or the art of cattle penning should be documented scientifically and it have to be conserved through the special schools for educating and encouraging their offspring among themselves. There are success stories of the young generation cattle penners in Budhalur block of Thanjavur district, where the five children of the traditional father were engaged in the cattle penning have earned in million of Rupees and have bought 70 acres of land and some 100s of own animals in his farm. Such farms have to be encouraged to create interest among the younger generation.  The Government and the Banks should consider these people for availing the bank loans to by-pass the risk of economic losses due to epidemics in cattles. The need special focus from the animal husbandry and the agricultural ministries for protect their livelihood in the Eastern Tamil nadu for the welfare of the region.

Farmers Celebrate Centenary year for SRI paddy (ஒற்றைநெல் சாகுபடியின் 100'றாண்டு விழாவை கொண்டாடிய விவசாயிகள் )

ஒற்றைநெல் சாகுபடியின் 100'றாண்டு விழாவை கொண்டாடிய விவசாயிகள் (Farmers Celebrate Centenary year for SRI paddy )


          "....There is evidence that shows a technique similar to SRI was developed and followed in Tamilnadu.  An article, “Single Planting in Rice” was published in a Tamil magazine named Practical Life in the year 1911 (see illustration below).  It clearly shows that this technique was developed in our country....."

Source: http://www.nabard.org/nrmc/sri_pdf/Dhanda_pani.pdf

Copy of Practical Life monthly magazine, Febraury 1911: 

Following Notice republished the article from Practical life in Thiruvarur centenery celebrations on Consumer protection on December 22, 2011 organized by CREATE and NABARD. 

Note : Meanwhile the Tamil Nadu Agricultural University doesn't showed any response towards this centenary year (but the NABARD recognized it). TNAU is in full fledged to celebrate Centenary year (1912-2012) for PADDY BREEDING STATION..
TNAU Celebrates Centenary year for Paddy Breeding Station http://www.agriculturetheaxisoftheworld.com/2012/01/tnau-celebrates-centenary-year-for.html

ஆனில்மேய ஐந்தும்நீ இராமா! - பஞ்சகவ்யம்

திருச்சந்த விருத்தத்தில் திருமழிசை ஆழ்வார்,   

ஊனில்மேய ஆவிநீ; உறக்கமோடு உணர்ச்சிநீ
ஆனில்மேய ஐந்தும்நீ: அவற்றுள்நின்ற தூய்மைநீ
வானினோடு மண்ணும்நீ; வளங்கடற் பயனும் நீ
யானும்நீ, அதன்றிஎம் பிரானும்நீ; இராமனே!

(ஊனில் = உடம்பில், ஆனில் மேய ஐந்தும் (பஞ்சகவ்யம்) = பசுதரும் பயன்கள்-பால், தயிர், நெய், கோமியம், சாணம், கடற்பயன் = அமுதம், பவழம் போன்றன)

என்று பாடி ‘உன்னை என்னிலிருந்து பிரித்து விடாதே’ என வேண்டுகிறார்.

திருமழிசைஆழ்வார் திருச்சந்த விருத்தத்தில் ஒரு பாடலில் " இராமா நீயே எனது ஊணில் உயிராய் விளங்குகிறாய். எனது உணர்வு முழுவதும் நீயே. நான் உறங்கும் போது உணர்வற்றுத்தான் இருக்கிறேன். ஆனால் உறக்கம் நீங்கி எழுந்ததும் என் நினவுகளெல்லாம் அற்றுவிடாமல் தொடர்ந்து வரும் உணர்வும் நீதான். தூய்மை என்றால் அதன் உருவமே பசுவின் ஐந்தினைக் (பஞ்சகவ்யம் எனக்) குறிப்பர். அந்த ஆவின் ஐந்தும் நீயே. அதாவது உன்னை தூய்மையின் இருக்கையாகப் பார்க்கிறேன். இம்மண்ணுலகும் வானுலகும் நீயே. வளமான கடலும் நீயே. அக்கடல் அளிக்கும் மேகமும் மேகம் பொழியும் மழையும், மழையால் பெருகும் ஆறும் ஆற்றால் வரும் வளமும் வளத்தால் வரும் செல்வமும் உயிர்களும் நீயே. அவை அனைத்தும் நீயேதான். ஏன் நானாக இயங்குவதும் நீதான். அது மட்டுமல்ல பெருமானே என்னுடைய பெருமானும் நீதான் இராமனே" என்கிறார். 

அந்தணர் நூலும், அரசன் கோலும்

வெள்ளாலமைக்கு நீர் என்பது அவசியமான ஒன்று. முன்பெல்லாம், வான்பார்த்த வெள்ளாமையாத்தான் இருக்கும். விராட புராணம் படிப்பதும், மாரியம்மன் பண்டிகை எடுப்பதும், மழைகஞ்சி எடுப்பதும், கிடாவெட்டுவதும், அரசனை சவம் போல தூக்கிசெல்வதும், யாகம் வளர்ப்பதும் மழை பெய்ய வழி செய்ததது. இன்று அவ்வாரே சிலவிடங்களில் நடக்கிறது.

ஆனாலும், மழை குறைந்துவிட்டது, பருவமழை பொய்த்து விட்டது, பருவநிலை-காலநிலை மாறிவிட்டது என்று கூறி அரசாங்கம் மற்றும் அறிஞர்கள் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். ஆனால் மக்கள்ஏனோ வானத்தைப்பார்க்க மறந்து விட்டார்கள். நிலத்திற்குள் பார்த்துகொண்டிருகிரார்கள். நூறு அடிமுதல் ஆயிரத்து ஐநூறு அடி வரை ஆல்துழை கிணறுகள் நீரைக்கொனருகின்றன. அதை வைத்து வணிக பயிர்கள் பயிர் செய்யப்படுகின்றன. மின்சாரம் இலவசம் என்பதால் இதெல்லாம் நடக்கிறது. நீர்சிக்கணம் என்பது எள்ளளவும்கிடையாது.

நீர்சிக்கணம் கொண்டுவரவேண்டும் என்ற முயற்சியில் நுண்ணீர் பாசன முறைகள் மான்யத்துடன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. சொட்டு நீர் பாசன முறை மக்களிடையே இன்று வரவேற்ப்பை பெற்று பின்பற்றப்படுகிறது. இன்றும் அதே போன்றே பயிர்கள் பயிரிடப்படுகின்றன. கூடுதல் நிலைநாள் பயிர் செய்யப்படுகின்றன. விளைச்சல் அதிகமாக எடுக்கிறார்கள். லாபம் அதிகரிக்கிறது. ஆனாலும், நிலத்தடி நீர் கீழ சென்று கொண்டுதான் இருக்கிறது. நீர் உபயோகம் குறைந்தபாடில்லை. நீர் தேவை நுண்ண்ணீர் பாசனம் வந்தாலும் அதிகரித்துக்கொண்டுதான் இருக்கும். Water conservation is not observed after micro-irrigation. மனிதனின் பேராசைக்கும் உண்டோ எல்லை.

ஆட்சியாளர்கள் இந்திய நதிகளை இணைக்கிறோம், படுஹைகளை இணைக்கிறோம், மரபணுக்களை விதைக்குள் நுழைக்கிறோம், நாலாயிரம் அடி துளையிட்டு நீரை கொணர்கிறோம், என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு இறங்கிவிட்ட சூழ்நிலையில், விவசாய உற்பத்திபெருகிவரும் தேசிய மற்றும் சர்வதேச நகரங்களின் உணவு மற்றும் நுகர்வு ஆடம்பரத்தை நோக்கி இயற்கை வளங்களை இறுதிகட்டமாக நகர்த்த ஆயத்தமாகிவிட்டனர் என்று தோன்றுகிறது. i.e. mobilizing the natural resources for the national and international markets irrespective of the threshold level of our natural resources depletion. There is no end for human lavishness, selfishness and greediness.

அந்தணர் நூற்கும் அறத்திற்கும் ஆதியாய்
நின்றது மன்னவன் கோல்.

இன்று அந்தனருமில்லை, மன்னவனுமில்லை. இருவர்வேசத்தையும் வைசியர்கள் அரகேற்று நடத்தி வருவதால்தான் இந்த புலம்பல்.

ஆறில்ல ஊரும் பாழ். அந்தணரில்ல சபையும், மன்னவநில்லா குடியும் பாழ். ஓங்குக வள்ளுவம்.

எதிர்காலம் சாமியப்பன் (alias) சட்டை அணியா சாமியப்பன்

எதிர்காலம் சாமியப்பன் (alias) சட்டை அணியா சாமியப்பன்

"மாற்றத்திற்குரிய மாற்றமாய் இரு" என்ற பொன்மொழியின் உருமாய் இருக்கிறார் திரு.சாமியப்பன். அவநாசியை ஒட்டி இருக்கும் வாரணவாசிபாளையத்தைச் சேர்ந்தவர் இவர். மண்ணின் மீதும், சமூகத்தின் மீதும் கொண்டிருக்கும் இவர் கொண்டிருக்கும் ஈடுபாடு அளவற்றது. ஆனால், ஏனோ இவரைப்போன்றவர்களின் குரல்கள் எங்கும் ஒலிப்பதில்லை. கீழிருக்கும் சில ஒளிப்பதிவுகள், நமது எதிர்காலத்தை வாழ்ந்துகாட்டிக்கொண்டிருக்கும் எதிர்காலம் சாமியப்பன் அவர்களின் கருத்துக்களை பதிவு செய்கின்றன.

Thiru. Samiyappan's Interview - Youtube

Introduction

http://www.youtube.com/watch?v=7mI0596wpkk

1

http://www.youtube.com/watch?v=t8KIRl_c8ko

2

http://www.youtube.com/watch?v=OCxH_1l6Ix4

3

http://www.youtube.com/watch?v=NpsX2P-tVLE

4

http://www.youtube.com/watch?v=yFiaTMYZxTU

5

http://www.youtube.com/watch?v=9mRbCNOdDcQ

6

http://www.youtube.com/watch?v=ywgftHaiBqQ

7

http://www.youtube.com/watch?v=PIgO9urLAi8

8

http://www.youtube.com/watch?v=4qjLZnmiYOc

9

http://www.youtube.com/watch?v=ZexAPX11Boc

A Question of Diversity

A Question of Diversity

21 Dec 09 - Miguel A. Altieri - Sloweek

Biodiversity in agriculture or agro-biodiversity refers to all crops and animal breeds, their wild relatives, and other species such as pollinators, symbionts, natural enemies of pests, soil fauna, etc that co-exist and interact within croplands and/or their surrounding environments. It includes populations of locally adapted crop varieties and animal races as well as wild and weedy relatives from which the entire range of the domestic crops used in world agriculture is derived.

Agro-biodiversity components perform ecosystem functions and deliver services that sustain the resources and ecological processes upon which agriculture depends. Ecosystem services beyond production of food, fiber, fuel, and income include recycling of nutrients, control of local microclimate, regulation of local hydrological processes, pollination, regulation via biological control of the abundance of undesirable organisms, detoxification of noxious chemicals, etc. All renewal processes and ecosystem services performed by agro-biodiversity are largely biological, therefore their persistence depends upon maintenance of biological diversity and the ecological integrity of agricultural systems.

When these natural services are lost due to biological simplification due to intensification of agriculture, the economic and environmental costs can be quite significant. In industrial agriculture the burdens include a reduction in crop production due to enhanced pests that become resistant to pesticides or due to elimination of their enemies, decreases in pollinators, and other services such as the capacity of soils to sequester carbon dioxide, etc. In general there is an overall reduction in the overall quality of life due to soil, water, and food contamination with accumulation of pesticide and/or nitrate residues, on less dietary diversity associated with monocultures.

The net result of biodiversity simplification is an industrial agricultural monoculture that requires constant human intervention in the form of mechanization and agrochemicals that in addition to posing environmental damage they heavily depend on energy subsidies and produce copious amounts of greenhouse gases.

Modern agriculture implies the simplification of the structure of the environment over vast areas, replacing nature's diversity with a small number of cultivated plants and domesticated animals. In fact, the world's agricultural landscapes are planted mostly with some 12 species of grain crops, 23 vegetable crop species, and about 35 fruit and nut crop species; that is no more than 70 plant species spread over approximately 1,440 million ha. of presently cultivated land in the world, a sharp contrast with the diversity of plant species found within one ha. of a tropical rain forest which typically contains over 100 species of trees .

Genetically, modern agriculture is shockingly dependent on a handful of varieties for its major crops. For example, in the U.S., 60 to 70% of the total bean acreage is planted with two to three beans varieties, 72% of the potato acreage with four varieties and 53% with three cotton varieties. Researchers have repeatedly warned about the extreme vulnerability associated with this genetic uniformity.

A growing number of scientists, farmers, and the general public fear for the long-term sustainability of such highly input-dependent and ecologically simplified food production systems. These concerns have gained renewed attention with the expansion of transgenic crops and agro-fuel plantations which by 2008 covered more than 140 million hectares leading to further large-scale landscape homogenization which will exacerbate the ecological problems already associated with industrial agriculture.

Industrial agriculture, monocultures and Third World small farmers

Unquestioned expansion of these industrial models into developing countries is not desirable especially when consequences of promoting monocultures results in serious social and environmental problems as exemplified by the Green Revolution launched in the developing world in the 60s and 70s and now promoted in Africa by the AGRA program. These people assume that progress and achieving development in traditional agriculture inevitably requires the replacement of local crop varieties for improved ones, and that the economic and technological integration of traditional farming systems into the global system is a positive step that enables increased production, income and commonly well being. But as evinced by the Green Revolution integration brought in addition several negative impacts:

• The Green Revolution involved the promotion of a package that included modern varieties (MVs), fertilizer and irrigation, marginalizing a great number of resource-poor farmers who could not afford the technology.

• In areas where farmers adopted the package stimulated by government extension and credit programs, the spread of MVs greatly increased the use of pesticides, often with serious health and environmental consequences.

• Enhanced uniformity caused by sowing large areas to a few MVs increased risk for farmers. Genetically uniform crops proved more susceptible to pests and diseases, and also improved varieties did not perform well in marginal environments where the poor live.

• Diversity is an important nutritional resource of poor communities, but the spread of MVs was accompanied by a simplification of traditional agro-ecosystems and a trend toward monoculture which affected dietary diversity thus raising considerable nutritional concerns.

• The replacement of folk varieties also represents a loss of cultural diversity, as many varieties are integral to religious or community ceremonies. Given this, several authors have argued that the conservation and management of agrobiodiversity may not be possible without the preservation of cultural diversity.

Concerns have been raised about weather the introduction of transgenic crops may replicate or further aggravate the effects of MVs on the genetic diversity of landraces and wild relatives in areas of crop origin and diversification and therefore affect the cultural thread of communities. The debate was prompted by Nature’s controversial article reporting the presence of introgressed transgenic DNA constructs in native maize landraces grown in remote mountains in Oaxaca, Mexico . Although there is a high probability that the introduction of transgenic crops will further accelerate the loss of genetic diversity and of indigenous knowledge and culture, through mechanisms similar to those of the Green Revolution, there are some fundamental differences in the magnitude of the impacts. The Green Revolution increased the rate at which modern varieties replaced folk varieties, without necessarily changing the genetic integrity of local varieties. Genetic erosion involves a loss of local varieties but it can be slowed and even reversed through in-situ conservation efforts which conserve not only landraces and wild-weedy relatives, but also agro-ecological and cultural relationships of crop evolution and management in specific localities. Examples of successful in-situ conservation have been widely documented.

There is strength in the agricultural diversity of many African, Latin American and Asian countries, where traditional and small farmers have historically used mixed farming systems with high degrees of plant diversity in the form of polycultures, agroforestry and animal integration patterns, providing a strong ecological foundation to sustain small farm productivity and to design agroecological models that provide food security for thousands of rural and urban poor. In Latin America small farmers who farm less than 30 % of the total cultivated land account for approximately 41% of the agricultural output for domestic consumption, including 51% of the maize, 77% of the beans, and 61% of the potatoes consumed at a regional level. In Africa the majority of farmers, many of them women, are smallholders who practice “low-resource” agriculture producing the majority of grain; almost all root, tuber and plantain crops, and the majority of legumes. In Asia, only a few of the more than 200 million rice farmers farm more than 2 ha of rice. In China alone there are probably 75 million rice farmers who still practice farming methods similar to those used more than one thousand years ago. Local cultivars, grown mostly on upland ecosystems and/or under rain-fed conditions, make up the bulk of the rice produced by Asian small farmers.

Biodiversity and organic agriculture.

Extensive research shows that organic agriculture has positive impacts on biodiversity and that farmland under organic agriculture does not exhibit the dramatic declines of many plant and animal species as observed in areas dominated by conventional agriculture. In a recent survey of the literature, 76 published studies report that species abundance and/or richness, across a wide-range of taxa, was higher on organic farms than on locally representative conventional farms. These biodiversity benefits are derived form the specific environmental features and management practices employed within organic systems, which don’t rely on monocultures and associated agrochemicals but in turn encourage biodiversity and heterogeneity which provide critical habitat for wildlife.

The majority of organic farming systems tend to minimize energy and resource use, by recycling resources within the farming system and by enhancing biodiversity which in turn mediates ecological functions rush as pest regulation soil fertility and productivity. The basic components of sustainable organic systems are (1) use of cover crops, mulches, and no-till practices a effective soil an water-conserving measures; (2) promotion of soil biotic activity through the regular addition of organic matter such as manure and compost; (3) use of crop rotations, crop/livestock mixed systems, agro-forestry, and legume-based intercropping for nutrient recycling; and (4) encouragement of biological pest control agents through introduction and/or conservation of natural enemies via habitat management and crop diversification. Through the adoption of such practices, organic farmers aim to:

• buildup of soil organic matter and soil biota;

• minimization of pest, disease and weed damage;

• conservation of soil, water, and biodiversity resources;

• long-term agricultural productivity;

• optimal nutritional value and quality of produce;

• sequestration of carbon and thus mitigating climate change

• create an aesthetically pleasing environment.

Carefully designed, timed and intensively managed biodiverse cropping systems are vital in the integral management of soils, weeds, pests, and diseases. Plant diversity in annual and perennial crops can help restore soil fertility, increase biomass and reduce soil compaction and erosion. They also contribute to moisture retention, weed control, and enhance biological control of pests. The literature is full of examples of experiments documenting that diversification of cropping systems often leads to reduced herbivore populations because in such systems predators and parasitoids thrive thus regulating pest numbers below economic levels.

Organic matter rich soils contain a high biomass fungi, bacteria and actinomycetes, as well as animals such as nematodes, mites, collembola, diplopoda, earthworms and arthropods . A square meter of an organic temperate agricultural soil may contain 1,000 species of organisms. One gram of soil may contain over a thousand fungal hyphae and up to a million or more individual bacterial colonies. These organisms directly interact with plants through mutualisms and commensalisms, and in their role as regulators of soil ecosystem processes soil organisms perform a number of vital functions such as decomposing litter and cycling nutrients and converting atmospheric nitrogen into organic forms, as well as synthesizing enzymes, vitamins, hormones, and allelochemical that regulate plant growth.

Agroecology and biodiversity

Agroecology is the science that provides the guidelines to assemble biodiverse agroecosystems which rely for production of healthy food on ecological services such as the activation of soil biology, the recycling of nutrients, the enhancement of beneficial arthropods and antagonists, and so on. In agroecology, a main strategy is to enhance beneficial organisms through various combinations of crops, trees and animals in spatial and temporal arrangements such as polycultures, agroforestry systems and crop-livestock mixtures. Throughout the world agroecologists encourage these agricultural practices which increase the abundance and diversity of above and below-ground organisms, which in turn provide the ecological infrastructure that allows the production of healthy food without using external inputs thus de-coupling agriculture from strict petroleum dependence. Of key importance for planetary survival are observations of agricultural performance after extreme climatic events which reveal that resiliency to climate disasters is closely linked to high levels of farm biodiversity.

Rural social movements, agroecology and food sovereignty

The scaling up of a biodiverse and sustainable agriculture will require significant structural changes, in addition to technological innovation, farmer-to-farmer networks and farmer-to-consumer solidarity. A radical transformation of agriculture is needed, one guided by the notion that ecological change in agriculture cannot be promoted without comparable changes in the social, political, cultural and economic arenas that conform and determine agriculture. The organized peasant and indigenous based agrarian movements such as the international peasant movement Via Campesina and Brazil’s Landless Peasant Movement (MST) have long argued that farmers need land to produce food for their own communities and for their country and for this reason has advocated for genuine agrarian reforms to access and control land, water, and biodiversity which are of central importance for communities in order to meet growing food demands.

People's food security and health as well as the environment, food production has to remain in the hands of small-scale sustainable farmers and cannot be left under the control of large agribusiness companies or supermarket chains. Only by changing the export-led, free-trade based, industrial agriculture model of large farms can the downward spiral of poverty, low wages, rural-urban migration, hunger and environmental degradation be halted 28. Social rural movements embrace the concept of food sovereignty as an alternative to the neo-liberal approach that puts its faith in an inequitable international trade to solve the world’s food problem. Instead, it focuses on local autonomy, local markets, local production-consumption cycles, energy and technological sovereignty and farmer-to-farmer networks. Niche markets for the rich in the North exhibit the same problems of any agro-export scheme that does not prioritize food sovereignty, perpetuating dependence and hunger.

Social-rural movements understand that dismantling the industrial agri-food complex and restoring local food systems must be accompanied by the construction of agroecological alternatives that suit the needs of small-scale producers and the low-income non-farming population, and that oppose corporate control over production and consumption. Given the urgency of the problems affecting agriculture, coalitions that can rapidly foster sustainable agriculture among farmers, civil society organizations (including consumers), as well as relevant and committed research organizations are needed. Moving towards a more socially just, economically viable, and environmentally sound agriculture will be the result of the coordinated action of emerging social movements in the rural sector in alliance with civil society organizations that are committed to supporting the goals of these farmers movements. The expectation is that through constant political pressure from organized farmers and others, politicians will be more responsive to develop and launch a policies conducive to enhance food sovereignty, to preserve the natural resource base, and to ensure social equity and economic agricultural viability.

Consumers of the North can play a major role by supporting these more solidarious and equitable markets which do not perpetuate the colonial model of “agriculture of the poor for the rich”, but rather a model that catapults small biodiverse farms as the basis for strong rural economies in the South. Such economies will not only provide sustainable production of healthy, agroecologically produced, accessible food for all, but will allow indigenous peoples and small farmers to continue their millennial work of building and conserving the agricultural and natural biodiversity on which we all depend now and more so in the future.

Miguel A. Altieri, University of California, Berkeley

http://www.slowfood.com/sloweb/eng/dettaglio.lasso?cod=C2744B881dcfd2AA3CoLr416C9E3

சர்க்கரை சாப்பிடாததால் இறந்தவர் யாருமில்லை

சர்க்கரை சாப்பிடாததால் இறந்தவர் யாருமில்லை என்று சொல்லியிருப்பதும் "இதுக்குப் போயி அலட்டிக்கலாமா!' This is a good question asked by Sharad pawar. Eventhough he may asked this question to hide his mistakes, the question was right and it should be asked by the scientists and policy makers. I have already discussed this in the Life Killer series 1(refer following link) about this injurious sugarcane in multiple ways.

http://www.agriculturetheaxisoftheworld.com/2009/04/blog-post.html

Comment in reference to the following article appeared in Dinamani....

இன்றைய 16-ம் லூயிக்கள்..

சர்க்கரை சாப்பிடாததால் இறந்தவர் யாருமில்லை-​ விலை உயர்வு பற்றி நாடே கொதித்துக் கொண்டிருக்கையில்,​​ எரியும் நெருப்புக்கு எண்ணெய் வார்த்ததுபோல இத்தகைய கருத்தை தெரிவித்திருக்கிறது தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சியின் கொள்கை முழக்க இதழ் "ராஷ்டிரவாதி'.

விலை உயர்வுக்கு சரத் பவார் மட்டுமே காரணமல்ல என்பதை விளக்குவதற்காக இப்பத்திரிகையில் வெளியான கட்டுரையில் சர்க்கரை சாப்பிடாததால் இறந்தவர் யாருமில்லை என்று சொல்லியிருப்பதும் "இதுக்குப் போயி அலட்டிக்கலாமா!' என்கிற தொனியில் அந்தக் கட்டுரை அமைந்திருப்பதும்தான் அனைவரையும் கோபப்படச் செய்துள்ளது.

ஒரு குடும்பத்தினர் பெட்ரோல்,​​ உணவுப்பொருள்,​​ ஆடம்பரப்பொருள் ஆகிய பலவற்றுக்காகச் செலவிடும் பணத்தை ஒப்பிடும்போது சர்க்கரை விலை உயர்வினால் அக் குடும்பத்தின் மாதச் செலவில் ரூ.60 முதல் 90 வரை அதிகரிப்பது ஒரு பெரிய சுமை அல்ல என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதை,​​ மேலெழுந்தவாரியாகப் பார்க்கும்போது,​​ உண்மை போலவே தோற்றம் தரும்.

இன்னும் ஒரு படி மேலேபோய்,​​ "சர்க்கரை அதிகம் சாப்பிடுவதால் நோய்கள் ஏற்படுகின்றன' என்று சொல்லும்போதும்,​​ "உப்பும் சர்க்கரையும் வெள்ளை விஷம்' என்று மருத்துவ உண்மைகள் பேசும்போதும்,​​ சர்க்கரை விலை உயர்ந்தால் நாட்டின் சுகாதாரம் பெருகும் என்றும் மக்களை நினைக்க வைத்துவிடவும் செய்வார்கள்.​ ஆனால் இவையெல்லாம் சரியான வாதமா என்று பார்த்தால்,​​ இல்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

சாதாரண தரம் கொண்ட சர்க்கரையின் விலை கடந்த ஓராண்டில் ஒரு கிலோ ரூ.22லிருந்து ரூ.42 வரை உயர்ந்துள்ளது என்றால்,​​ இதன் அடுத்தடுத்த தாக்கம் இனிப்பு பொருள்களில் மட்டுமன்றி,​​ சாதாரண தேநீர் கடையில் காபி,​​ டீ விலை உயர்வுக்கும் காரணமாக இருக்கிறது என்பதும்,​​ இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் நாள்தோறும் கூடுதல் செலவினத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதும் அமைச்சருக்கோ,​​ அல்லது அவருடைய கொள்கை முழக்கப் பத்திரிகைக்கோ தெரியாதது அல்ல.​ ஆனாலும்,​​ அவர் எதையாவது சொல்லி தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.​ ​

மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் பொது விநியோகத்துக்காக கையிருப்பில் வைக்கப்பட்டிருந்த 72,684 டன் சர்க்கரையை ரூ.123 கோடி லாபத்துக்கு தனியார் சர்க்கரை வியாபாரிகளுக்கு விற்பனை செய்தது ஏன்?​ என்று ஒரு சங்கடமான கேள்வியை ஆங்கில நாளிதழ்,​​ முதலமைச்சர்கள் கூட்டத்துக்கு முந்தைய நாள் வெளியிட்டதால்,​​ இதையெல்லாம் சமாளிக்கும் விதத்தில் இந்தக் கட்டுரையை "ராஷ்டிரவாதி' வெளியிட்டுள்ளது.

உலகிலேயே பிரேசிலுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியாவில்தான் அதிக அளவு கரும்பு சாகுபடி நடைபெறுகிறது.​ 570 சர்க்கரை ஆலைகளில் 35 கோடி டன் கரும்பு பிழியப்படுகிறது.​ ஆனால் இந்தியாவில் ரேஷன் கடைகளில் கிலோ ரூ.13.50க்கும்,​​ வெளிச்சந்தையில் சர்க்கரையின் தரத்துக்கேற்ப ரூ.35 முதல் ரூ.60 வரைக்கும் கிடைக்கிறது.​ ​ சர்க்கரை விலை உயர்வு மக்களை பாதிக்காதது உண்மையாக இருக்குமென்றால்,​​ ஏன் இந்த இரு விதமான விலை நிர்ணயம்?

மொரார்ஜி தேசாய் தலைமையிலான ஜனதா கட்சி ஆட்சியின்போது,​​ ரேஷன் கடைக்கும் வெளிச்சந்தைக்கும் வேற்றுமை இல்லாத அளவுக்கு சர்க்கரை விலை ஒரே விதமாக அமைந்திருந்தது.​ ஆனால்,​​ அதன் பிறகு அத்தகைய சமநிலை ஏற்படவே இல்லை.​ பல ஆட்சி மாற்றங்கள் ஏற்பட்டபோதிலும் அது சாத்தியமாகவே இல்லை.

சர்க்கரை விலை உயர்வு மக்களைப் பெரிதாக பாதித்ததா இல்லையா என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்,​​ இந்த விலை உயர்வால் சர்க்கரை ஆலைகளுக்கு கொள்ளை லாபம் கிடைத்ததா இல்லையா?​ சர்க்கரை விலை உயர்வு மிகக் குறைவு என்ற வாதம் உண்மையாக இருக்குமானால்,​​ இந்த கொள்ளை லாப சர்க்கரை ஆலைகள் சர்க்கரையை விலை உயர்த்தாமல் மக்களுக்கு வழங்கி சேவை செய்திருக்கலாமே!​ சர்க்கரை ஆலைகளின் நண்பர் என்று கருதப்படும் மத்திய வேளாண் அமைச்சர் சரத் பவார்,​​ தானே இவர்களிடம் பேசி,​​ மக்கள் நலனுக்காக இந்தச் சின்ன விலை உயர்வை தடுத்திருக்கலாமே!​ ஏன் செய்யவில்லை?

சர்க்கரை இறக்குமதி செய்வதற்கான அனுமதியை சில மாதங்களுக்கு முன்பு சரத் பவார் அறிவித்திருந்தார்.​ இதன்படி டிசம்பர் 2010 வரை எந்த அளவுக்கு வேண்டுமானாலும் சுங்கவரி இல்லாமல் சர்க்கரையை இறக்குமதி செய்துகொள்ளலாம்.​ இந்த அளவுக்கு சர்க்கரை ஆலைகள் மேல் அன்பு காட்டும் பவார்,​​ ஏழை விவசாயிகள் மீது அன்பு பாராட்டவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்தது.​ இப்போது சர்க்கரை நுகர்வோர் எவரைப் பற்றியுமே அவர் கவலைப்படவில்லை என்பதுதான் அவர் ஆளுமையின் புதிய வெளிப்பாடு.

இந்தியா முழுவதிலும் 4.5 கோடி விவசாயிகள் கரும்பு பயிரிடுகிறார்கள்.​ அவர்கள் சாகுபடி செய்து கொண்டுவந்து தரும் கரும்புக்கு உரிய,​​ நியாயமான விலையை கொடுத்தாலே அவர்கள் விலைஉயர்வை ஓரளவு சமாளிப்பார்கள்.​ ஆனால் அதற்கான எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல்,​​ ஆலைகளுக்கு சாதகமாக சட்டத் திருத்த மசோதா கொண்டுவரும் மத்திய வேளாண்மைத் துறை,​​ சர்க்கரை விலை உயர்வால் பாதிப்பில்லை என்பதை மட்டுமே நியாயப்படுத்த முயல்கிறது.

மாநில அரசுகளின் ஆதரவு விலையை ஆலைகள் அளிக்க வேண்டிய கட்டாயமில்லை என்ற சட்டப் பிரிவுக்கு பெரும் எதிர்ப்பு கிளம்பியதால்,​​ அதை மட்டுமே நீக்கினார்கள்.​ ஆனால்,​​ எரிசாராய விற்பனையில் விவசாயிக்கு கணிசமான பங்கு பற்றியும் கண்டுகொள்ளவில்லை.​ ஆலைகளுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள வேறு சலுகைகளும் அப்படியே அந்த திருத்தப்பட்ட சட்ட மசோதாவில் தொடரவே செய்தன.​ ​

விலைஉயர்வு தாங்கவில்லை என்று துடிக்கிறபோது சர்க்கரை விலையால் யாருக்கும் பாதிப்பில்லை என்று சொல்வது அவர்களது மனநிலையை அம்பலமாக்குகிறது.​ ​ "....பசி தீரும்' என்றால் "உயிர் போகும்' எனச் சொல்லும் செல்வர்கள் நீதி நன்றோ' என்று பாடிய பாவேந்தர் பாரதிதாசனை நினைவுகூர வைத்துவிட்டார்கள்.

Source: http://www.dinamani.com/edition/story.aspx?SectionName=Editorial&artid=195269&SectionID=132&MainSectionID=132&SEO=&Title=தலையங்கம்:%20%20இன்றைய%2016-ம்%20லூயிக்கள்...

Invaluable cow breeds of Inda

Thanks to Vishwa Mangala Gou Grama yatra (www.gougram.org)